PropertyValue
rdf:type
rdfs:label
  • Jeff the Killer
  • Jeff the Killer
  • Jeff The Killer
  • Jeff The Killer
  • Jeff The Killer
  • Jeff the Killer
  • Jeff the Killer
rdfs:comment
  • Jeff the killer est un personnage de Creepypasta. Les Creepypastas sont souvent adaptables au cinéma. "Jeff the killer" n'a pas encore été vraiment adapté.
  • Jeff the Killer is a Creepypasta character. He has a very pale, noseless face, long black hair, his eyes are large and wide open and he has a big and creepy smile on his face. He appears in screamers such as Anne.jpg, Agor.io and others.
  • Jeff The Killer es una historia de ficción muy popular por lo general acompañado de una imagen de un hombre pálido, con rostro sonriente y sin nariz. La imagen es a veces subtitulada con "Go To Sleep" escrito en rojo. Además del creepypasta, también es popular como una imagen bastante extendida por la red.
  • Después de semanas de asesinatos inexplicables, el desconocido asesino todavía ronda por este lugar. Tras las escasas pruebas encontradas, una joven afirma que sobrevivió a uno de los ataques del presunto asesino. Con valentía, nos cuenta su historia.right|310px|Jeff el Asesino Se me escapó un grito. Él sacó un cuchillo. Su objetivo era mi corazón, saltó a mi cama, pero yo me defendí. Le di una patada, que él esquivó, en seguida me derribó de un golpe y me sujetó. Fue entonces cuando mi padre entró. Billy dijo hola y corrió de nuevo a jugar en su patio. "Jeff, ¿cómo?", susurra brevemente.
  • Auszug aus einer Lokalzeitung: „Ich bin mitten in der Nacht aufgewacht, weil ich schlecht geträumt habe.“, so der Junge. „Ich bemerkte, dass das Fenster offen war, obwohl ich mich noch genau erinnern konnte, dass es geschlossen war, als ich ins Bett ging. Ich stand auf und schloss es wieder. Danach verkroch ich mich wieder unter meiner Bettdecke und versuchte wieder zu schlafen. In diesem Moment überkam mich das ungute Gefühl, dass ich beobachtet werde. Ich sah auf und fiel vor Schreck beinahe aus meinem Bett. Zwischen zwei von einem Lichtstrahl bestrahlten Vorhängen konnte ich zwei Augen erkennen. Es waren aber keine normalen Augen, sie waren dunkel und wirkten bedrohlich. Sie waren schwarz umrandet... und jagten mir einfach nur Angst ein. In diesem Moment sah ich seinen Mund. Ein unnatür
  • Excerpt from a local Newspaper: OMINOUS UNKNOWN KILLER IS STILL AT LARGE. After weeks of unexplained murders, the ominous unknown killer is still on the rise. After little evidence has been found, a young boy states that he survived one of the killer’s attacks and bravely tells his story. Police are still on the look for this man. If you see anyone that fits the description in this story, please contact your local police department. “Mom, why would you invite us to some kid’s party? If you haven’t noticed, I’m not some dumb kid.”
  • Jeff was a very funny guy among colleagues but not linking or shot. So one day, he decided to whiten his face with gasoline and itching powder. Although achievement to have a whiter than Michael Jackson skin, itching powder produced a side effect that burned eyelids (Although it is believed that this was actually seen too much porn). To be even more handsome he cut his lips and a smile. However, when he tried to flirt, no chick wanted topic with something as horrifying and he devote himself to murder, and it was rumored in a forum of 4chan that human blood, the new fuel resource would.
  • Wycinek z lokalnej gazety: NIEZNANY ZŁOWIESZCZY MORDERCA DALEJ NA WOLNOŚCI. Po tygodniach niewyjaśnionych zabójstw, groźny i tajemniczy morderca wciąż powiększa liczbę swoich ofiar. Znaleziono jednak młodego chłopca, który twierdzi, że przeżył atak zabójcy i odważnie opowiada swoją historię... Policja w dalszym ciągu szuka tego mężczyzny. Jeśli zobaczysz kogokolwiek, kto pasuje do opisu w tej historii, jak najszybciej zgłoś to do najbliższej komendy policji. "Mamo, dlaczego zgodziłaś się na to przyjęcie? Jeśli jeszcze nie zauważyłaś, nie jestem już małym, głupim dzieckiem."
  • Wycinek z lokalnej gazety: NIEZNANY ZŁOWIESZCZY MORDERCA DALEJ NA WOLNOŚCI. Po tygodniach niewyjaśnionych zabójstw, groźny i tajemniczy morderca wciąż powiększa liczbę swoich ofiar. Znaleziono jednak młodego chłopca, który twierdzi, że przeżył atak zabójcy i odważnie opowiada swoją historię... Policja w dalszym ciągu szuka tego mężczyzny. Jeśli zobaczysz kogokolwiek, kto pasuje do opisu w tej historii, jak najszybciej zgłoś to do najbliższej komendy policji. "Mamo, dlaczego zgodziłaś się na to przyjęcie? Jeśli jeszcze nie zauważyłaś, nie jestem już małym, głupim dzieckiem."
  • Jeff and his family had just moved into a new neighborhood. His dad had gotten a promotion at work, and they thought it would be best to live in one of those "fancy" neighborhoods. Jeff and his brother Liu couldn't complain though. A new, better house. What was not to love? As they were getting unpacked, one of their neighbors came by. "Hello," she said, "I'm Barbara; I live across the street from you. Well, I just wanted to introduce my self and to introduce my son." She turns around and calls her son over. "Billy, these are our new neighbors." Billy said hi and ran back to play in his yard.
  • Jeff was born on May 19, 1997. He lived in a city in Oregon with his parents, Johnathan and Margraet, and his older brother, Liu. When Jeff was 10, his father, a police officer, got promoted to FBI and so the Wood family moved to another town. Jeff and Liu both went to the different schools, Jeff going into 4th grade and Liu going into 11th grade. Jeff became friends with Scott Handes, a young boy who wanted to be a hairdresser, Timothy Jackson and his cousin Richard Stevens who both liked to wear masks. Jeff got along well with Liu's new friends Jane Thomspon, Jack Lessner, Benjamin Drowning, Nina Perez, and Renee Johanson. Many of Liu's friends became attracted to Jeff because of his cute appearance and kind and creative personality. Jeff got along well with Liu's girlfriend Lucy Cartell
Eye
  • Blue
Alignment
  • Chaotic Evil
dcterms:subject
fstyle
  • Melee
1stvideo
attitude
  • Insane,
dbkwik:gmod/property/wikiPageUsesTemplate
Portrayer
  • Matthew
Jobs
  • Serial Killer
Origin
  • Creepypasta
Age
  • 6.31152E8
Status
  • Alive, Murdering
First Appearance
Hair
  • Black
Name
  • Jeff the Killer
  • Jeff
  • Jeff The Killer
Type
  • Insane Psychotic Human
Abilities
  • Speed
  • Blend With The Darkness
  • Fair Knife Throwing
  • Fast Reflexes
behavioral alignment
  • Bad
Subordinates
  • Jimmy Casket
dbkwik:de.creepypasta/property/wikiPageUsesTemplate
dbkwik:fictional-battle-omniverse/property/wikiPageUsesTemplate
dbkwik:stupid/property/wikiPageUsesTemplate
dbkwik:sml/property/wikiPageUsesTemplate
Creation
  • 2012-08-12
Weight
  • 125
Allies
  • Zalgo
Height
  • 310.0
Species
  • Human
Enemies
Nicknames
  • Hippopotamus
Hobbies
  • Killing
Occupation
  • Serial killer
Classification
  • Human
Gender
  • Male
Creator
  • Zalgo
Rivals
abstract
  • Jeff the killer est un personnage de Creepypasta. Les Creepypastas sont souvent adaptables au cinéma. "Jeff the killer" n'a pas encore été vraiment adapté.
  • Auszug aus einer Lokalzeitung: „Ich bin mitten in der Nacht aufgewacht, weil ich schlecht geträumt habe.“, so der Junge. „Ich bemerkte, dass das Fenster offen war, obwohl ich mich noch genau erinnern konnte, dass es geschlossen war, als ich ins Bett ging. Ich stand auf und schloss es wieder. Danach verkroch ich mich wieder unter meiner Bettdecke und versuchte wieder zu schlafen. In diesem Moment überkam mich das ungute Gefühl, dass ich beobachtet werde. Ich sah auf und fiel vor Schreck beinahe aus meinem Bett. Zwischen zwei von einem Lichtstrahl bestrahlten Vorhängen konnte ich zwei Augen erkennen. Es waren aber keine normalen Augen, sie waren dunkel und wirkten bedrohlich. Sie waren schwarz umrandet... und jagten mir einfach nur Angst ein. In diesem Moment sah ich seinen Mund. Ein unnatürlich breites, schreckliches Grinsen, von dem sich mir die Haare am ganzen Körper aufstellten. Diese Gestalt stand einfach nur da und beobachtete mich. Schließlich sagte er es – nach einer gefühlten Ewigkeit. Ein simpler Satz, doch so wie er ihn aussprach, konnte es nur ein Verrückter tun. Er sagte: „Geh schlafen!“ Ich stieß einen lauten Schrei aus, daraufhin stürzte er sich auf mich. Er zückte ein Messer, und nahm meine Brust in Höhe des Herzens ins Visier. Er sprang auf mein Bett. Ich kämpfte dagegen an, ich trat ihn, schlug ihn und wälzte mich hin und her, versuchte ihn somit von mir herunter zu stoßen. Als nächstes stürmte mein Vater in mein Zimmer. Der Mann warf das Messer auf meinen Vater, es traf ihn an der Schulter. Er hätte meinen Dad vermutlich erledigt, hätten die Nachbarn die Polizei nicht schnellstens verständigt. Sie fuhren in die Einfahrt und rannten zur Haustür. Der Mann drehte sich um und rannte den Flur entlang. Ich hörte einen Krach, der wie das Zerbrechen von Glas klang. Als ich aus meinem Zimmer rauskam, sah ich, dass das Fenster auf der Rückseite meines Hauses kaputt war. Ich sah hinaus und konnte sehen, wie er in der Ferne verschwand. Ich sag Ihnen, sein Gesicht werde ich niemals vergessen. Diese kalten, bösen Augen und dieses kranke Grinsen...., sie werden nie mehr aus meinen Gedanken verschwinden.“ Die Polizei ist noch immer auf der Suche nach diesem Mann. Sollten Sie jemanden sehen, der auf die Beschreibung aus dem Bericht passt, melden Sie dies bitte umgehend der Polizei. Jeff und seine Familie waren neulich in eine neue Nachbarschaft gezogen. Sein Vater wurde eben erst auf der Arbeit befördert und so hielten sie es für eine gute Idee, in eine dieser „feinen“ Nachbarschaften zu ziehen. Jeff und sein älterer Bruder Liu konnten sich deswegen nicht beschweren. Ein neues, besseres Haus. Was gab es daran auszusetzen? Als die Familie am Auspacken war, schaute eine Nachbarin vorbei. Sie sagte: „Hallo, ich bin Barbara. Ich wohne gleich auf der anderen Straßenseite. Ich wollte mich und meinen Sohn nur eben vorstellen.“ Sie drehte sich um und rief ihren Sohn zu sich. „Billy, dies sind unsere neuen Nachbarn.“ Billy begrüßte Jeff und seine Familie und rannte dann zurück, um in seinem Garten zu spielen. „Nun,“, sagte Jeffs Mutter. „Ich heiße Margaret, das sind mein Ehemann Peter, sowie meine beiden Söhne, Jeff und Liu.“ Sie alle stellten sich ihrer Nachbarin vor, dann lud Barbara die neu eingezogene Familie zu der Geburtstagsfeier ihres Sohnes ein. Jeff und sein Bruder wollten ablehnen, doch ihre Mutter nahm die Einladung freudig an. Nachdem Jeff und seine Familie mit Auspacken fertig waren, ging Jeff zu seiner Mutter. „Mom, wieso zwingst du uns, auf so eine Kinder-Party zu gehen? Falls du es nicht bemerkt haben solltest, ich bin nicht einfach so ein dummes Kind.“ „Jeff, wir sind eben erst hier eingezogen.“, sagte seine Mutter. „Wir sollten zeigen, dass es uns freut, mit unseren Nachbarn Zeit zu verbringen. Es ist jetzt beschlossen, dass wir zur Feier gehen.“ Jeff hielt sich selbst davon ab, weiter auf seine Mutter einzureden, denn er wusste, dass es rein gar nichts bringen würde. Immer wenn seine Mutter etwas sagte, stand es endgültig fest. Er ging in sein Zimmer und ließ sich auf sein Bett fallen. Er lag auf seinem Bett und starrte die Decke an, als er plötzlich ein seltsames Gefühl verspürte. Es tat nicht weh, doch... es war ein merkwürdiges Gefühl. Er tat es als irgendein zufälliges Gefühl ab. Dann hörte er, dass seine Mutter ihn rief, er solle runter kommen und seine Sachen holen, also ging er. Am nächsten Tag ging Jeff runter um zu frühstücken und sich für die Schule fertig zu machen. Als er da saß und aß, spürte er wieder dieses seltsame Gefühl. Doch dieses Mal war es stärker. Er bekam einen leichten, zerrenden Schmerz davon, doch er ignorierte es erneut. Nachdem er und Liu aufgegessen hatten, gingen sie zusammen zur Bushaltestelle. Als sie da saßen und auf den Bus warteten, kam ein Kind mit einem Skateboard vorbei und sprang nur wenige Zentimeter über ihren Schößen hinweg. Beide sprangen überrascht zurück. „Hey, was zur Hölle?“ Das Kind landete und drehte sich zu ihnen um. Er trat auf sein Skateboard, so dass es hoch flog und fing es mit seinen Händen auf. Das Kind sah aus, als sei es etwa zwölf Jahre, ein Jahr jünger als Jeff. Er trug ein Aéropostale-Shirt und blaue, zerrissene Jeans. „Na na na, sieht aus als hätten wir hier Frischfleisch.“ Plötzlich tauchten zwei weitere Kinder auf. Eines war extrem dünn, das andere sehr groß. „Nun gut, da ihr neu hier seid, stelle ich uns euch gerne vor. Das ist Keith.“ Die Brüder blicken zu dem dünnen Jungen. Er hatte ein dämliches Gesicht, von dem man erwartet, dass es ein Handlanger hat. „Und das ist Troy.“ Sie sahen zu dem fetten Kind. Das ist mal ein Dickwanst! Der Junge machte den Eindruck, sich nicht sportlich betätigt zu haben, seit er krabbeln konnte. „Und ich,“, sagte das erste Kind, „bin Randy. Für alle Kinder in der Nachbarschaft gibt es einen kleinen Preis für die Busfahrt zu zahlen, wenn ihr versteht, was ich meine.“ Liu stand auf, bereit dem Jungen das Licht auszuknipsen, als plötzlich einer seiner Freunde ein Messer zog und auf Jeffs Bruder richtete. „Tz, tz, tz, ich hatte gehofft, ihr würdet besser kooperieren, doch anscheinend müssen wir das auf die harte Tour machen.“ Der Junge ging zu Liu und zog ihm sein Portemonnaie aus der Tasche. In dem Moment bekam Jeff wieder dieses Gefühl. Diesmal war es richtig stark, es brannte richtig in ihm. Er stand auf, aber Liu deutete ihm an, er solle sich wieder hinsetzen. Jeff ignorierte seinen Bruder und trat dem Kind gegenüber. „Ok, hör zu, du Idiot, gib meinem Bruder sofort seine Brieftasche wieder, sonst...“ Randy steckte die Brieftasch ein und zog sein eigenes Messer. „Ach ja, was willst du sonst tun?“ Gerade als er den Satz beendet hatte, schlug Jeff ihm auf die Nase. Als Randy nach seinem Gesicht greifen wollte, packte Jeff den Jungen am Handgelenk und brach es. Randy schrie und Jeff nahm ihm das Messer weg. Troy und Keith stürmten auf Jeff zu, doch Jeff war zu schnell. Er warf Randy zu Boden. Keith holte nach Jeff aus, doch dieser duckte sich und stach Keith in den Arm. Keith ließ sein Messer fallen und ging schreiend zu Boden. Troy stürzte sich auch auf Jeff, doch er brauchte nicht mal das Messer. Er schlug Troy einfach in den Magen und Troy ging zu Boden. Als er fiel, kotzte er sich voll. Liu konnte nichts tun, außer Jeff überrascht und verwundert anzusehen. „Jeff wie hast du...?“, das war alles, was er sagte. Sie sahen den Bus kommen und wussten, dass sie für die ganze Sache verantwortlich gemacht werden würden. Also rannten sie, so schnell sie konnten. Während sie rannten, schauten die beiden zurück und sahen den Busfahrer Randy und den anderen zu Hilfe eilen. Als Jeff und Liu es zur Schule geschafft hatten, trauten sie sich nicht zu erzählen, was passiert war. Sie saßen einfach nur da und hörten zu. Liu dachte einfach darüber nach, wie sein Bruder ein paar Kids verprügelte, doch Jeff wusste, dass es mehr war. Es war etwas... Beängstigendes. Als ihn dieses Gefühl überkam, spürte er, wie intensiv es war, dieses Bedürfnis, einfach jemanden verletzen zu wollen. Er mochte nicht wie es sich anhörte, doch er konnte nichts dagegen tun, er fühlte sich glücklich. Er spürte, wie dieses seltsame Gefühl verschwand und für den restlichen Schultag wegblieb. Selbst als er nach Hause ging und wegen der ganzen Sache, die heute an der Bushaltestelle geschehen war, nie wieder mehr den Bus nehmen würde, fühlte er sich glücklich. Als er zu Hause ankam, fragten seine Eltern, wie sein Tag war, und Jeff antwortete in einer etwas seltsamen Stimme: „Es war ein wunderbarer Tag.“ Am Nächsten Morgen hörte er ein Klopfen an seiner Haustür. Er ging nach unten und sah zwei Polizisten an der Haustür stehen. Seine Mutter warf ihm einen wütenden Blick zu. „Jeff, diese Officer haben mir erzählt, dass du drei Kinder angegriffen hast. Und dass es kein normaler Kampf war, sie wurden niedergestochen. Niedergestochen!" Jeff blickte auf den Boden, was seiner Mutter zeigte, dass es wahr war. „Mom, sie waren diejenigen, die die Messer gegen Liu und mich zückten.“ „Junge, wir haben drei Kinder gefunden, zwei davon mit dem Messer verletzt und einer mit einem Bluterguss am Magen. Außerdem haben wir Zeugen, die beweisen, dass ihr vom Tatort geflohen seid. Also, was sagt uns das?“ Jeff wusste, dass es zwecklos war. Er hätte zwar sagen können, dass er und Liu angegriffen wurden, doch sie hatten keinerlei Beweise dafür. Er konnte nicht leugnen, dass sie geflohen waren, denn das war die Wahrheit. Jeff konnte weder sich, noch seinen Bruder verteidigen. „Jeff, hol deinen Bruder her.“ Das konnte Jeff nicht tun, schließlich hatte nur er die Kinder angegriffen. „Sir... ich war es. Ich habe die Jungs zusammengeschlagen. Liu wollte mich aufhalten, doch er schaffte es nicht.“ Der Polizist blickte seinen Partner an und beide nickten einander zu. „Wenn das so ist, Junge... Sieht nach einem Jahr Jugendknast aus...“ „Wartet!“, rief Liu. Sie alle sahen ihn, wie er ein Messer in seinen Händen hielt. Die Cops zogen ihre Waffen und richteten sie auf Liu. „Ich war es. Ich habe diese Punks verprügelt. Ich habe Narben, als Beweis.“ Er krempelte seine Ärmel hoch, um Narben und Prellungen zu zeigen, so als ob er in einen Kampf verwickelt war. „Junge, leg einfach das Messer weg.“, sagte der Officer. Liu hielt das Messer hoch und warf es auf den Boden. Er nahm seine Händer hoch und ging zu den Polizisten. „Nein Liu, ich war es! Ich war es!“ Jeff liefen Tränen über sein Gesicht. „Armer Bruder, versucht die Schuld auf sich zu nehmen. Nun gut, führen Sie mich ab.“ Die Polizisten führten Liu raus zum Streifenwagen. „Liu, sag Ihnen, dass ich es war! Sag's Ihnen! Ich hab die Kinder verprügelt!“ Jeffs Mutter legte ihre Hände auf seine Schultern. „Jeff, bitte hör auf zu lügen. Wir wissen, dass es Liu war, du kannst damit aufhören.“ Hilflos sah Jeff zu, wie das Polizeiauto mit Liu wegfuhr. Ein paar Minuten später kam Jeffs Vater heim und fuhr zur Einfahrt rein. Als er Jeffs Gesicht sah, wusste er, dass etwas passiert war. „Mein Sohn, was ist los?“ Jeff konnte ihm nicht antworten. Seine Stimmbänder waren vom vielen Weinen angestrengt worden. Stattdessen ging seine Mutter mit seinem Vater ins Haus, um ihm die schlechten Nachrichten zu überbringen, während Jeff weinend in der Einfahrt zurückblieb. Etwa eine Stunde später ging Jeff zurück ins Haus, um zu sehen, dass seine Eltern sowohl schockiert, traurig, als auch enttäuscht waren. Er konnte sie nicht ansehen. Er konnte es nicht mit ansehen, wie sie über Liu dachten, obwohl das alles seine Schuld war. Er ging schlafen, um die ganze Sache zu vergessen. Zwei Tage vergingen, ohne irgendwelche Lebenszeichen von Liu. Jeff hatte auch noch keine Freunde gefunden, mit denen er etwas hätte unternehmen können. Nichts außer Trauer und Schuldgefühle. So blieb die Situation bis Samstag, als Jeff von seiner Mutter mit einem glücklichen, strahlenden Gesicht geweckt wurde. „Jeff, heute ist der große Tag.“, sagte sie, als sie die Vorhänge aufzog und das Sonnenlicht in sein Zimmer ließ. „Was? Was ist heute?“ , fragte Jeff, der gerade im Begriff war, aufzuwachen. „Na Billys Geburtstagsparty.“ Nun war er hellwach. „Mom, du machst Scherze, nicht wahr? Du erwartest doch nicht von mir, auf diese Kinder-Party zu gehen, nachdem...“ Er machte eine lange Pause. „Jeff, wir beide wissen, was passiert ist. Ich denke, diese Party kann uns alle auf andere Gedanken bringen. Na komm schon, zieh dich an.“ Jeffs Mutter ging aus dem Zimmer und nach unten, um sich selbst fertig zu machen. Er musste mit sich selbst kämpfen, aufzustehen. Er kramte einfach irgendein T-Shirt und eine Jeans raus und nahm sie mit nach unten. Er sah seine Eltern bereits angezogen; seine Mutter in einem Kleid und seinen Vater in einem Anzug. Er fragte sich, wieso die beiden solche feinen Sachen auf einer Kinderfeier tragen würden. „Das willst du anziehen, mein Sohn?“, wurde Jeff von seiner Mutter gefragt. „Besser als zu viel zu tragen.“, meinte er. Seine Mutter unterdrückte das Gefühl, ihn anzuschreien und versteckte dies mit einem Lächeln. „Nun, Jeff, wir mögen vielleicht zu schick gekleidet sein, doch so hinterlässt man Eindruck.“ Jeff stöhnte und ging zurück in sein Zimmer. „Ich habe keine schicken Klamotten!“, schrie er die Treppe hinunter. „Nimm einfach irgentwas.“, rief seine Mutter zurück. Er suchte in seinem Schrank nach Sachen, die er als fein bezeichnen würde. Er fand ein paar schwarze Hosen, die er für besondere Anlässe hatte und ein Unterhemd. Doch er fand kein passendes Hemd. Nur gestreifte oder gemusterte Hemden fand er, doch keines davon passte zu seiner Hose. Schließlich fand er einen weißen Kapuzenpullover, den er sich anzog. „Das willst du tragen?“, fragten seine Eltern ihn. Seine Mutter sah auf ihre Uhr. „Oh nein, keine Zeit mehr, um was anderes anzuziehen. Lasst uns einfach gehen.“, sagte sie, als sie Jeff und seinen Vater aus dem Haus trieb. Sie überquerten die Straße zu Barbaras und Billys Haus. Sie klopften an der Tür und Barbara öffnete die Tür; sie war genau so wie seine Eltern zu übertrieben gekleidet. Als sie reingingen, waren nur Erwachsene zu sehen, keine Kinder.“ „Die Kinder sind draußen im Garten. Jeff, wie wär's, wenn du zu ihnen gehst?“, sagte Barbara. Jeff ging nach draußen in einen Garten voller Kinder. Sie rannten umher in komischen Cowboykostümen und schossen sich gegenseitig mit Spielzeugpistolen ab. Er hätte genau so gut in einem „Toys R Us“ Film sein können. Plötzlich kam ein Kind zu ihm und reichte ihm eine Spielzeugwaffe und einen Hut. "Hey, willst du mit uns spielen?", fragte der Junge. "Nein, Kleiner, für den Kram bin ich zu alt." Der Junge sah ihn mit einem Hundeblick an. „Bitte?“, sagte das Kind. „Na gut.“, antwortete Jeff. Er setzte sich den Hut auf und tat so, als würde er auf die Kleinen schießen. Erst fand er das Ganze ziemlich bescheuert, doch bald schon fing er an Spaß zu haben. Es war zwar nicht so cool, doch immerhin war es das erste Mal, das er nicht an Liu denken musste. Also spielte er eine Weile mit den Kindern, bis er ein Geräusch hörte. Ein seltsames Geräusch, das von Rollen oder Rädern kam. Dann traf es ihn wie einen Schlag. Randy, Troy und Keith sprangen mit ihren Skateboards über den Zaun. Jeff warf die Pistole weg und riss sich den Hut vom Kopf. Randy sah Jeff mit brennendem Hass an. „Hallo, Jeff war's, richtig? Ich hab noch ein Hühnchen mit dir zu rupfen.“ Jeff sah seine gebrochene Nase. „Ich denke, wir sind quitt. Ich hab die Scheiße aus euch rausgeprügelt und ihr seid verantwortlich dafür, dass mein Bruder im Jugendknast sitzt.“ Randy hatte einen wütenden Blick in seinen Augen. „Nein, nein, nein, ich will nicht quitt sein, ich will gewinnen. Du hast uns vielleicht letztens besiegt, doch heute nicht. Kaum hatte er das gesagt, stürzte Randy sich auf Jeff. Beide fielen zu Boden. Randy schlug Jeff auf die Nase und Jeff packte ihn an den Ohren und verpasste ihm Kopfnüsse. Jeff stieß Randy von sich runter, und beide kamen wieder auf die Beine. Die Kinder schrien und Erwachsene kamen aus dem Haus gerannt. Troy und Keith zogen plötzlich Pistolen aus ihren Taschen. „Niemand mischt sich ein, sonst müssen Gedärme aufgesammelt werden!“, sagten sie. Randy zog ein Messer und rammte es in Jeffs Schulter. Jeff schrie und fiel auf die Knie. Randy trat ihn ins Gesicht. Nach drei Tritten packte Jeff sich seinen Fuß und verdrehte ihn, wodurch Randy hinfiel. Jeff stand auf und lief zur Hintertür. Troy packte ihn. „Etwas Hilfe gefällig?“ Er packte Jeff am Kragen und warf ihn durch die Terrassentür. Als Jeff wieder auf die Beine kommen wollte, wurde er wieder umgetreten. Randy trat wiederholt auf Jeff ein, bis dieser anfing, Blut zu spucken. „Na los, wehr dich! Kämpf gegen mich!“ Er packte sich Jeff und warf ihn in die Küche. Randy sah eine Flasche Wodka auf der Theke stehen und zerschlug die Glasflasche auf Jeffs Kopf. „Kämpf!“ Er warf Jeff zurück ins Wohnzimmer. „Komm schon, Jeff, sieh mich an!“ Jeff blickte auf, sein Gesicht komplett mit Blut überströmt. „Ich bin schuld daran, dass dein Bruder im Knast sitzt. Und jetzt willst du nur hier rumsitzen und ihn dort drinnen ein ganzes Jahr lang verrotten lassen! Schäm dich!“ Jeff versuchte wieder aufzustehen. „Oh, na endlich! Du stehst und kämpfst!“ Jeff war jetzt wieder auf seinen Beinen, Blut und Wodka in seinem Gesicht. Wieder bekam er dieses seltsame Gefühl, dieses, das er schon eine ganze Weile nicht mehr spürte. „Endlich. Er ist auf den Beinen!“, sagte Randy, als er auf Jeff zu rannte. Dann passierte es. Etwas in Jeff zerbrach. Seine Psyche war zerstört, sein rationales Denken verschwunden, alles was er noch tun konnte, war töten. Er warf Randy übel zu Boden, überwältigte ihn und verpasste ihm Schläge unmittelbar aufs Herz. Der Schlag sorgte dafür, dass Randys Herz aufhörte, zu arbeiten. Randy schnappte nach Luft. Jeff hämmerte immer weiter auf ihn ein. Schlag für Schlag, strömte Blut aus Randys Körper, bis er einen letzten Atemzug nahm, und starb. Jeder starrte Jeff nun an. Die Eltern, die weinenden Kinder, und Keith und Troy. Trotz dessen hörten die beiden schnell auf, ihn anzustarren, und richteten ihre Waffen auf ihn. Jeff sah die auf ihn gerichteten Waffen und rannte schnell zu der Treppe. Während er wegrannte, schossen die beiden auf ihn, doch jeder Schuss verfehlte sein Ziel. Jeff rannte die Treppen hinauf. Er hörte, wie die beiden ihn verfolgten. Als sie ihre letzten Schüsse abfeuerten, hechtete Jeff ins Bad. Er riss den Handtuchhalter aus der Wand und schnappte ihn sich. Troy und Keith stürmten das Bad, ihre Messer bereit haltend. Troy schwang sein Messer nach Jeff, doch dieser wich zurück und donnerte den Handtuchhalter in Troys Gesicht. Troy fiel zu Boden und nun war Keith auf sich allein gestellt. Er war beweglicher als Troy und duckte sich, als Jeff mit dem Handtuchhalter nach ihm ausholte. Er ließ das Messer fallen und packte Jeff am Genick. Keith drängte Jeff gegen die Wand. Eine Flasche Bleichmittel fiel von einem Regal auf die beiden. Es bedeckte die Haut der beiden und sie schrien laut. Jeff rieb sich die Augen, so gut er konnte. Er schnappte sich wieder den Handtuchhalter und schwang ihn direkt gegen Keiths Kopf. Während er da lag, verblutend, zierte ein unheilvolles Lächeln Keiths Gesicht. „Was ist so lustig?“, fragte Jeff. Keith zückte ein Feuerzeug und entzündete es. Keith antwortete, „Lustig ist, dass du bedeckt mit Bleichmittel und Alkohol bist.“ Jeffs Augen weiteten sich, als Keith das Feuerzeug auf ihn warf. Alsbald die Flamme in Kontakt mit ihm kam, entzündete sich der Alkohol im Wodka. Während der Alkohol ihn verbrannte, blich das Bleichmittel seine Haut. Jeff stieß einen fürchterlichen Schrei aus, als er brannte. Er versuchte das Feuer aus zu bekommen, indem er sich umher wälzte, doch der Alkohol verwandelte ihn in ein laufendes Inferno. Er rannte den Flur entlang und stürzte die Treppen runter. Alles schrie, als sie den in Brand gesetzten Jeff sahen, wie er zu Boden fiel und kurz vor dem Tod stand. Das Letzte, das Jeff sah, waren seine Mutter und andere Eltern, die versuchten ihn zu löschen. Dann wurde er ohnmächtig. Als Jeff aufwachte, hatte er einen Gips um sein Gesicht gewickelt. Er konnte nichts sehen, doch er fühlte einen starken Druck auf seinen Schulten und Stiche am ganzen Körper. Er versuchte, aufzustehen, doch er bemerkte, dass ihm ein Schlauch in seinem Arm steckt, welcher raus fiel, als er aufstehen wollte; eine Schwester eilte herbei. „Ich glaube nicht, dass du schon das Bett verlassen kannst.“, sagte sie, als sie ihn wieder ins Bett legte und den Schlauch wieder in seinen Arm einführte. Jeff saß einfach da, ohne etwas sehen zu können, ohne auch nur eine Ahnung zu haben, wie seine Umgebung aussah. Nach Stunden, endlich, hörte er seine Mutter. „Schatz, geht es dir gut?“, fragte seine Mutter ihn. Jeff konnte ihr nicht antworten, sein Gesicht war noch immer einbandagiert, und er konnte nicht reden. „Oh mein Schatz, ich habe wunderbare Neuigkeiten. Nachdem die ganzen Zeugen der Polizei sagten, dass Randy dich angegriffen hat, haben sie entschieden, dass Liu freigelassen wird.“ Diese Nachricht ließ Jeff beinahe aufspringen, doch er erinnerte sich wieder an den Schlauch in seinem Arm. „Er wird morgen entlassen, und dann seid ihr beiden wieder vereint.“ Seine Mutter drückte ihn und verabschiedete sich. In den nächsten Wochen wurde Jeff von seiner Familie besucht. Dann kam der Tag, an dem seine Verbände entfernt werden sollten. Seine Familie war da, um zu sehen, wie er wohl aussehen würde. Alle waren ganz gespannt, als der Arzt die Bandagen entfernte. Sie alle warteten, bis auch der letzte Verband, der noch sein Gesicht verdeckte, fast entfernt war. „Lassen Sie uns auf das Beste hoffen.“, sagte der Arzt. Er zog schnell den Stoff ab, wodurch der Rest von Jeffs Gesicht fiel. Jeffs Mutter schrie beim Anblick des Gesichts ihres Sohnes. Liu und Jeffs Vater starrten, von Ehrfurcht ergriffen, sein Gesicht an. „Was? Was ist mit meinem Gesicht geschehen?“, fragte Jeff. Er sprang aus dem Bett und rannte ins Badezimmer. Er sah in den Spiegel und erkannte die Ursache des Kummers. Sein Gesicht. Es... es war schrecklich. Seine Lippen waren zu einem tiefen Rotton verbrannt. Seine Haut war nun in einem reinen Weiß, und seine Haare waren versengt und waren nun schwarz statt dunkelblond. Vorsichtig befühlte er mit seiner Hand sein Gesicht. Es fühlte sich jetzt ledrig an. Er schaute zurück zu seiner Familie und dann wieder in den Spiegel. „Jeff,“, sagte Liu, „es ist nicht so schlimm...“ „Nicht so schlimm?“, fragte Jeff. „Es ist perfekt!“ Seine Familie war total überrascht. Jeff begann unkontrolliert zu lachen. Seine Eltern bemerkten, dass sein linkes Auge und seine linke Hand zuckten. „Ähm, Jeff... bist du okay?“ „Okay? Ich hab mich noch nie glücklicher gefühlt! Ha ha ha ha ha haaa, seht mich doch nur an. Dieses Gesicht... es passt perfekt zu mir!“ Er konnte nicht aufhören zu lachen. Er streichelte sein Gesicht. Dabei starrte er in den Spiegel und Lachte. Wie war das passiert? Du erinnerst dich sicher noch daran, dass Jeff, als er gegen Randy gekämpft hat, brannte in ihm eine Sicherung durch. Jetzt ist er ein durchgeknallter Killer geworden, doch seine Eltern wussten das nicht. „Doktor,“, sagte Jeffs Mom, „ist mein Sohn... in Ordnung? Sie wissen schon, im Kopf meine ich.“ „Ja, dieses Verhalten ist typisch für Patienten, die viele Schmerzmittel zu sich genommen haben. Wenn sich dieses Verhalten in ein paar Wochen nicht ändert, bringen Sie ihn wieder hier her, dann werden wir ihn psychologisch testen.“ „Oh, gut, vielen Dank, Doktor.“ Jeffs Mutter ging zu ihrem Sohn. „Jeff, mein Schatz, es ist Zeit zu gehen.“ Jeff wandte seinen Blick vom Spiegel ab, sein Gesicht war immer noch zu einem durchgeknallten Grinsen geformt. „Okay, Mama, ha ha haaaaaaaaa!“ Seine Mutter packte ihn an der Schulter und brachte ihn zu seinen Anziehsachen. „Das haben wir reinbekommen.“, sagte die Frau an der Rezeption. Jeffs Mutter erkannte, dass es die schwarzen Hosen und der weiße Kapuzenpullover waren, die ihr Sohn an diesem schicksalhaften Tag trug. Die Sachen wurden vom Blut gesäubert und zusammengeflickt. Jeffs Mutter brachte ihren Sohn wieder in sein Zimmer und ließ ihn seine Kleidung anziehen. Dann verließen sie das Krankenhaus, ohne zu wissen, dass dies der letzte Tag ihres Lebens sein würde. Später in der Nacht, wurde Jeffs Mutter von einem Geräusch, das aus dem Bad kam, geweckt. Es klang in etwa so, als ob jemand weint. Sie lief langsam zum Bad, um nachzusehen, was das war. Als sie in das Badezimmer schaute, bot sich ihr ein entsetzlicher Anblick. Jeff hatte sich mit Hilfe eines Messers ein breites Lächeln in die Wangen geschnitten. „Jeff, was tust du denn da?!“, fragte seine Mutter. Jeff sah zu ihr. „Ich konnte nicht mehr lachen, Mutti. Es begann nach einer Weile zu schmerzen. Jetzt kann ich für immer lachen.“ Jeffs Mutter bemerkte seine Augen, die schwarz umrandet waren. „Jeff, deine Augen!“ Seine Augen schienen sich niemals zu schließen. „Ich konnte mein Gesicht nicht sehen. Ich wurde müde, und meine Augen begannen sich zu schließen. Ich hab meine Augenlider weggebrannt, damit ich mich für immer bewundern kann, mein neues Gesicht.“ Jeffs Mutter wich langsam zurück, sie bemerkte, dass ihr Sohn verrückt wurde. „Was ist los, Mami? Bin ich nicht schön?“ „Doch, mein Sohn. Doch, das bist du. L-lass mich nur schnell deinen Vater holen, damit er auch dein Gesicht sehen kann.“ Sie rannte in das Schlafzimmer und rüttelte Jeffs Vater wach. „Schatz, hol schnell die Waffe, wir...“ Sie hielt inne, als sie Jeff mit einem Messer in der Hand, in der Tür stehen sah. „Mami, du hast gelogen!...“ Das war das letzte, das sie hörten, als Jeff plötzlich losstürmte und beide mit dem Messer ausweidete. Sein Bruder Liu wachte auf, er wurde von irgendeinem Lärm aufgeschreckt. Er hörte nichts weiter, also schloss er einfach seine Augen und versuchte weiter zu schlafen. Als er dabei war, einzuschlafen, überkam ihn dieses merkwürdige Gefühl, dass er beobachtet wurde. Er öffnete seine Augen, als Jeff ihm eine Hand auf seinen Mund drückte. Langsam erhob Jeff das Messer, bereit es in seinen Bruder zu rammen. Liu schlug wild um sich, um sich aus Jeffs Griff zu befreien. „Shhhhhh,“, sagte Jeff. „Geh einfach schlafen!“ Kategorie:Jeff the Killer Kategorie:Mord Kategorie:Übersetzung Kategorie:Lang Kategorie:Geisteskrankheit Kategorie:Kult-CP
  • Jeff the Killer is a Creepypasta character. He has a very pale, noseless face, long black hair, his eyes are large and wide open and he has a big and creepy smile on his face. He appears in screamers such as Anne.jpg, Agor.io and others.
  • Jeff was a very funny guy among colleagues but not linking or shot. So one day, he decided to whiten his face with gasoline and itching powder. Although achievement to have a whiter than Michael Jackson skin, itching powder produced a side effect that burned eyelids (Although it is believed that this was actually seen too much porn). To be even more handsome he cut his lips and a smile. However, when he tried to flirt, no chick wanted topic with something as horrifying and he devote himself to murder, and it was rumored in a forum of 4chan that human blood, the new fuel resource would. A nice winter night, Jeff was under the camel neighborhood. Seeing that criminal wearing gypsy, decided to try some LSD and the next day woke up with a cut nose and piles in the butt. This pissed him but when he also had drugs and vodka in his bed, relaxed and evening continued killing more people. Since that day, Jeff is a junkie is looking and thus captures the cops, street gangs as going to steal drugs.
  • Jeff was born on May 19, 1997. He lived in a city in Oregon with his parents, Johnathan and Margraet, and his older brother, Liu. When Jeff was 10, his father, a police officer, got promoted to FBI and so the Wood family moved to another town. Jeff and Liu both went to the different schools, Jeff going into 4th grade and Liu going into 11th grade. Jeff became friends with Scott Handes, a young boy who wanted to be a hairdresser, Timothy Jackson and his cousin Richard Stevens who both liked to wear masks. Jeff got along well with Liu's new friends Jane Thomspon, Jack Lessner, Benjamin Drowning, Nina Perez, and Renee Johanson. Many of Liu's friends became attracted to Jeff because of his cute appearance and kind and creative personality. Jeff got along well with Liu's girlfriend Lucy Cartelle, who he saw as a big sister figure.
  • Después de semanas de asesinatos inexplicables, el desconocido asesino todavía ronda por este lugar. Tras las escasas pruebas encontradas, una joven afirma que sobrevivió a uno de los ataques del presunto asesino. Con valentía, nos cuenta su historia.right|310px|Jeff el Asesino "Tuve un mal sueño y me desperté en medio de la noche", dice la joven, "vi que por alguna razón la ventana estaba abierta, aunque recuerdo que la cerré antes de irme a la cama. Me levanté y la cerré una vez más. Luego, simplemente me metí debajo de las sábanas y traté de volver a dormir. Fue entonces cuando tuve una sensación extraña, como si alguien me estuviera observando. Miré hacia arriba y casi salto de la cama. Ahí, descubiertos por el pequeño rayo de luz que iluminaba entre las cortinas, había un par de ojos. No eran ojos normales, sino oscuros y siniestros, bordeados de negro. En ese momento vi su boca. Una sonrisa ancha, tan horrenda que hizo que todos los pelos del cuerpo se me erizaran. La figura se quedó allí, mirándome. Finalmente, después de lo que pareció una eternidad, habló. Dijo algo, una simple frase, pero dicho de una manera que solo un loco podría hacerlo: Se me escapó un grito. Él sacó un cuchillo. Su objetivo era mi corazón, saltó a mi cama, pero yo me defendí. Le di una patada, que él esquivó, en seguida me derribó de un golpe y me sujetó. Fue entonces cuando mi padre entró. El hombre lanzó su cuchillo, como respondiendo a un acto reflejo, que atravesó el hombro de mi padre. Probablemente habría acabado con él de no ser porque uno de los vecinos alertó a la policía, quien había sorprendido al intruso cruzando el techo de nuestra casa. La policía descendió de sus coches patrulleros. Incluso yo me quedé anonadada cuando escuché sus pisadas en el césped de la entrada: había sido muy silenciosa y precavida, por alguna razón que no tardaría en conocer. El hombre se volteó, mientras la puerta principal se quebraba ante los golpes de los policías armados, y huyó por el pasillo. Escuché un ruido, como si se hubiera roto un cristal. Cuando salí de mi cuarto, vi que la ventana que estaba apuntando hacia la parte posterior de mi casa se había roto. Lo vi desaparecer en la distancia. Te puedo asegurar una cosa: nunca olvidaré esa cara, aquellos ojos fríos y esa sonrisa psicótica nunca saldrán de mi cabeza. La policía todavía está en la búsqueda de este hombre. Si ves a alguien que encaja con la descripción del sujeto de esta anécdota, por favor, ponte en contacto con su departamento de policía local. Ahora que sabes un poco sobre Jeff, seguramente te preguntarás por qué lo hace. Para saberlo, tendremos que retroceder un poco más en el pasado. Jeff y su familia acababan de mudarse a un nuevo vecindario. Su padre había conseguido un ascenso en el trabajo. Pensó que sería mejor vivir en una de esas casas de "fantasía". Sin embargo, Jeff y su hermano Liu no podían quejarse. Mientras desempacaban, uno de sus vecinos pasó por allí, era una mujer relativamente joven. "Buenos días, soy Bárbara, vivo al otro lado de la calle, solo quería presentarme a mí y a mi hijo", se da la vuelta y llama a su hijo, "Billy, estos son nuestros nuevos vecinos." Billy dijo hola y corrió de nuevo a jugar en su patio. “Bueno”, empezó la madre de Jeff, "Yo soy Margaret, este es mi marido Peter, aquí están mis dos hijos, Jeff y Liu." Cada uno de ellos se presentó, Bárbara los invitó al cumpleaños de su hijo. Jeff y su hermano intentaron protestar, pero su madre aceptó encantada. Cuando Bárbara por fin se fue, Jeff encaró a su madre. "Jeff", replica su madre, "Nos acabamos de mudar aquí, debemos demostrar que queremos pasar tiempo con nuestros vecinos. Iremos a esa fiesta." Jeff intentaba protestar, pero se detuvo, sabiendo que él no podía hacer nada. Siempre que su mamá decía algo, era definitivo. Jeff se encierra en su cuarto y se deja caer sobre su cama. Él se acuesta allí mirando su techo, poco a poco lo invade una extraña sensación. No es tanto un dolor, pero sí una sensación extraña. Lo ignora y lo confunde con un sentimiento al azar, de esos que te persiguen cuando experimentas una duda muy profunda. Al día siguiente, Jeff se prepara para la escuela. Mientras estaba sentado, tomando su desayuno, una vez más padece esa sensación, esta vez más fuerte. Y le afligió un dolor, como un leve tirón, pero nuevamente lo ignoró. Liu y él terminaron su desayuno y se dirigieron hasta la parada de autobús. Mientras aguardaban, un chico montado en una patineta salta sobre ellos, a solo unos centímetros por encima de sus rodillas. Ambos se sobrecogen por la sorpresa. El chico se cayó y se volteó hacia ellos. Pateó la patineta y, al rebotar esta por uno de sus costados, la sostuvo con sus manos. El chico parece tener cerca de doce, un año menor que Jeff. Lleva una camisa de Aeropostal y pantalones vaqueros azules algo rasgados. De repente, aparecen otros dos chicos. Uno de ellos es súper delgado y el otro es enorme. Liu se puso de pie, listo para golpear al chico, pero sus dos amigos levantan sendas navajas hacia él, en actitud ofensiva. Keith le pegó un puñetazo en el estómago a Liu, y Troy lo estrechó contra el piso. Randy se acercó a Liu, rebuscando en sus bolsillos y extrajo, al fin, una billetera. Jeff, inmóvil, padecía esa sensación desagradable, fría, erizada de ardores insoportables. Ahora ha sido muy potente, demasiado potente. Se pone de pie, pero Liu le hace gestos para que vuelva a sentarse en la banca de espera. Jeff lo ignora y se acerca a los chicos. Randy guarda la billetera en su bolsillo y saca su cuchillo. "¿Ah sí? ¿Y qué vas a hacer?", se mofa, mientras desfila su cuchillo frente a la cara de Jeff. Pero este, en un movimiento rápido, toma la muñeca de Randy y se la rompe. Randy soltó un terrible grito; de inmediato, Jeff tomó el cuchillo caído. Troy y Keith se asustaron, indecisos ante los chillidos de dolor de su líder, y trataron de huir, pero Jeff es demasiado rápido. Lanza a Randy al suelo y arremete contra Keith, apuñalándolo en el brazo. Keith se arranca el cuchillo y lo deja caer al piso, cayendo al suelo en medio de gritos espantosos. Troy continúa corriendo, pero Jeff logra alcanzarlo. No necesita ni siquiera el cuchillo. Le aprieta la garganta y con la otra mano le da de lleno en el estómago una serie de puñetazos, que obligan a Troy a vomitar incluso la cena de la noche pasada. Liu está perplejo, mudo de asombro. "Jeff, ¿cómo?", susurra brevemente. Saben que serán culpados por todo el asunto, así que empiezan a correr tan rápido como les es posible. En tanto corren, ladean sus rostros hacia atrás y logran ver al conductor del autobús corriendo hacia Randy y sus compinches. Cuando Jeff y Liu llegaron a la escuela, no se atrevieron a contar lo que pasó. Todo lo que hacen es sentarse y escuchar. Liu se apacigüaba pensando en que su hermano solo había golpeado a unos cuantos chicos, pero Jeff disfrutaba del oscuro goce de sentirse poderoso, superior, la necesidad de lastimar por el mero placer de demostrarlo. Cuando llegó a casa, sus padres le preguntaron cómo había sido su día, a lo que Jeff respondió con una voz un tanto desanimada: A la mañana siguiente, oyó que llamaban a su puerta. Caminó hacia abajo para encontrar a dos policías en la puerta y a su madre mirándolo con expresión de enojo. La mirada de Jeff se sepultó en el suelo. "Hijo", se pronunció uno de los policías, "encontramos a tres chicos, dos apuñalados y uno tiene un moretón en el estómago, tenemos varios testigos de que los vieron huyendo de la escena. Ahora, ¿qué tienes que decir ante esto?". Jeff sabía que era inútil. Él podía decir que su hermano y él habían sido atacados por ellos, pero no había pruebas de tal hecho. No podría decir que no estaban huyendo, porque a decir verdad sí lo hacían. Así que Jeff no podía defender ni a Liu ni excusarse a sí mismo. Jeff no podía hacerlo, ya que fue él quien golpeó a todos los niños. "Señor... Fui yo", declaró Jeff, "yo fui quien atacó a los niños, Liu trató de detenerme, pero no pudo." El policía miró a su compañero y ambos se sorprendieron. "¡Esperen!", gritó Liu. Todos se sorprendieron al verlo sosteniendo un cuchillo. Los oficiales sacaron sus armas y apuntaron a Liu, "Esperen por favor, no disparen, Jeff es inocente yo hice todo, perdí el control, me golpearon un poco esos punks y me enojé. Tengo las marcas para probarlo." Él levantó su camisa para revelar heridas y moretones, como si hubiera estado en una lucha. "Hijo, solo tienes que dejar el cuchillo", dijo el oficial. Liu soltó el cuchill, levantó las manos y se acercó a los oficiales. "No, Liu, fui yo, ¡yo Lo hice!", gemía Jeff con lágrimas corriendo por su rostro. "¿Eh?, pobre hermano, tratando de tomar la culpa de lo que hice", sonrió tristemente Liu. La policía llevó a Liu a la patrulla. La madre de Jeff puso las manos sobre sus hombros. Jeff observa con impotencia cómo la patrulla se aleja. Unos minutos más tarde, el padre de Jeff se detiene en el camino de entrada, examina rápidamente la cara de Jeff y sabe que algo anda mal. Jeff no puede responder. Sus cuerdas vocales están tensas por el llanto. En cambio, la madre de Jeff lleva a su padre a una habitación aparte. Jeff llora sin descanso. Tras una hora de pensamientos extraviados y deseos fallecidos, vuelve a entrar a la casa. Sus padres están tristes y decepcionados. Él solo quiere a dormir, en la esperanza de que el sueño le haga olvidar sus males. Pasaron varios días, sin noticias sobre Liu. No hay amigos para distraerse, nada más que tristeza y culpabilidad; por lo menos, hasta el sábado, día en que Jeff se despertó y vio a su madre jovial y risueña. "Jeff, hoy es el día", saluda mientras abre las cortinas y la luz alumbra el cuarto de Jeff. "¿Qué, qué día es hoy?", pregunta Jeff semidormido. "Hoy es el cumpleaños de Billy", le responde su madre. Jeff se despierta rápidamente. Hay una larga pausa. La madre de Jeff sale de la habitación y baja para prepararse. Jeff lucha por levantarse, realmente no tiene ánimos de hacerlo. Elige al azar una camisa y un par de pantalones vaqueros y baja por las escaleras. Su madre y padre se han vestido muy formalmente. "Mejor ve y busca otra cosa", le recomienda su madre, disimulando su fastidio con una sonrisa. "Jeff, a esta fiesta tienes que ir bien vestido, si quieres causar una buena impresión", explica su padre. Jeff empieza a gruñir y vuelve a subir a su habitación. "¡No tengo nada de ropa elegante!", grita desde las escaleras. "Solo tienes que elegir algo decente", insiste su madre. Mira a su alrededor, pero no encuentra nada "decente". En su armario hay un par de pantalones de vestir negros que tenía para las ocasiones especiales, pero le hace falta una camisa que combine perfectamente. Hurgando durante unos minutos todavía, lidiando con que eso sí encaja y aquello no, logra toparse con una sudadera con capucha blanca, tendida en una silla. Le convence, así que la usa. "¿Eso es lo que llevarás?", le preguntan sus padres. Su madre mira el reloj. Cruzan la calle hacia la casa de Bill. Tocan a la puerta, siendo recibidos en el acto por Bárbara junto y su esposo, quienes los invitan a pasar. Dentro de la casa abundan los adultos, Jeff no descubre el menor indicio de un niño. "Los chicos están en el patio, Jeff… ¿Qué te parece si conoces a algunos de los niños?", le invita Bárbara alegremente. En efecto, los niños están corriendo por el patio en trajes de vaqueros y se disparan los unos a los otros con pistolas de plástico. Jeff se queda de pie, algo incómodo. Entonces un chico se le acerca y le entrega una pistola de juguete y un sombrero. El chico lo mira con expresión de cachorrito enternecedor. "Por fa", suplica. "Está bien", murmura Jeff. Se pone el sombrero y finge dispararle a los niños. Al principio piensa que es totalmente ridículo, pero luego comienza a sentir que es realmente divertido. Puede que no sea algo súper genial, pero es la primera vez que él ha hecho algo que tiene fuera de su mente a Liu. Así que juega con los niños por un rato hasta que escucha un ruido, como de pesadas y diminutas ruedas girando en sus ejes. Luego, algo lo golpea en la nariz, parece una piedra. Cuando reacciona, se encuentra ante Randy, Troy y Keith, todos acaban de saltar a través de la valla, balanceándose en sus patinetas. Jeff deja caer el arma de juguete y se quita el sombrero. Randy le clava en los ojos una mirada llena de ardiente odio. "Creo que estamos a mano, después de todo, los vencí a todos ustedes… ¡Son una mierda!", le espetó Jeff. Randy se lanza sobre Jeff. Los dos caen al suelo. Randy golpea a Jeff en la nariz, y Jeff lo agarra por las orejas y le da de cabezazos. Luego lo aparta de un fuerte empujón. Los niños gritaban, corriendo donde sus padres, quienes aún estaban dentro de la casa. Troy y Keith desenfundan pistolas de sus bolsillos: Randy saca un cuchillo y apuñala a Jeff en su hombro, quien pierde el equilibrio al intentar evitar la hoja fría del arma. Randy se le abalanzó sin darle tiempo de respirar, cubriéndole el rostro de patadas. Jeff hizo fuerzas y tomó del pie a Randy, torciéndolo a sangre fría. Mientras Randy chilla, hecho un ovillo, Jeff se levanta y se dispone a retirarse cuanto antes. Pero entonces la mano de Troy le detiene, cogiendo su hombro herido. Toma a Jeff por el cuello, sin dejar de apretar la herida de su hombro, y lo lanza contra el piso. Cuando Jeff trata de ponerse de pie, recibe una patada por parte de Randy, descargando más patadas hasta que le obliga a escupir sangre. Coge a Jeff del brazo y lo avienta fuera del patio, a la cocina. Toma una botella de vodka, puesta sobre la mesa, y rompe el cristal en la cabeza de Jeff. "¡Pelea!", vocifera Randy, fuera de sí, empujando a Jeff a la sala de estar a fuerza de patadas y puñetazos, "Vamos, Jeff, ¡mírame!". Jeff levanta la vista, con el rostro ensangrentado. Jeff empieza a levantarse. Jeff permanece en silencio, con la sangre y el vodka goteando de su rostro. Esa extraña sensación carcome su corazón, arde en sus venas, ese impulso animal de supervivencia que se pervierte, que adquiere el fuego de la locura primitiva. En ese momento algo sucede dentro de Jeff. Todo pensamiento piadoso ha muerto, toda represión racional ha desaparecido, excepto el deseo de la muerte, la capacidad de engendrar dolor por el placer de saborear el sufrimiento ajeno. Incluso experimenta un vigor, una energía poderosa que alimenta sus músculos, que frunce su entrecejo y oprime su cerebro al máximo de adrenalina. No, no hay pensamientos, no hay siquiera una palabra en su mente, solo instintos, impulsos terribles e insondables como la naturaleza. Alza el puño y derriba a Randy, quien ha estado desprevenido, hablando de más. Instantáneamente, en cuestión de segundos, concentra la fuerza de su cuerpo en su puño y lo imprime directo en el corazón del pobre diablo. Randy jadea, cubierto de abundante sudor, agitándose con desesperación. Golpe tras golpe, Jeff le arrancó su último aliento. Todo el mundo está mirando a Jeff ahora. Los padres, los niños llorando, incluso Troy y Keith. A pesar de que esos dos tiemblan sin control ante su horrible mirada, sostienen sus armas, apuntándolo. Jeff, veloz, se precipita sobre las escaleras, mientras Troy y Keith abren fuego hasta agotar inútilmente sus balas. Jeff se encierra en el baño. Toma el pequeño estante donde reposan utensilios higüiénicos, como la toalla y el cepillo de dientes, y lo arranca de la pared. Troy y Keith golpean la puerta del baño, forcejeando. Jeff, entonces, los recibe con el estante en la cabeza, el cual desploma a Troy, dejándolo inconsciente. Keith, que es más ágil, se inclina y toma impulso sobre sus pies, esquivando los puños de Jeff y reteniéndolo contra la pared, hundiendo las uñas en su garganta. Desde lo alto de un escaparate superior, el recipiente de lejía se tambaleó por el impacto y terminó por derramarse. Ambos se quemaron, chillando alocadamente por el escozor. Jeff se secó los ojos con el dorso de su manga y, a ciegas, le propinó a Keith unos cuantos golpes en el cráneo con el estante arrancado, que recogió del suelo. Mientras se desangraba lentamente, a Keith se le escapó una sonrisa siniestra. "¿Qué es tan gracioso?", preguntó Jeff, desconcertado. Keith sacó un encendedor. "Lo que es gracioso", dijo, en tanto activaba el aparato y la llama ardía en la punta del encendedor, "es que tú estás cubierto de lejía y alcohol."' Keith tiró el encendedor sobre Jeff. Tan pronto como la llama entró en contacto con él, encendió el alcohol del vodka. El alcohol lo quemaba... La lejía le blanqueaba la piel... Jeff dejó escapar un grito terrible, sintiéndose desmayar del dolor. Corrió por el pasillo, desesperado, aullando, y cayó por las escaleras. Todo el mundo empezó a gritar, despavorido, procurando auxiliar al adolescente en llamas, casi muerto, tendido en el piso. Lo último que vio Jeff era a su madre y a los otros padres de familia tratando de apagar las llamas. Cuando despertó, tenía un yeso envuelto alrededor de su rostro. No podía ver nada, también sintió el peso de otro yeso en su hombro. Trató de levantarse, pero se desplomó. Se sentía tan débil y enfermizo... Una enfermera se apresuró a ayudarlo. "No creo que puedas salir de la cama todavía", le dijo. Jeff se sentó en su lecho, confundido. Finalmente, después de unas horas, oyó la voz de su madre. Jeff no podía responder, su rostro estaba cubierto por el yeso: era incapaz de hablar. Jeff por poco pega un salto de alegría que le habría retirado el tubo que conectaba su brazo al suero. Su madre lo abrazó y le dijo adiós. Las siguientes semanas lo visitaron sus familiares y, al cabo de unos meses, llegó el día en que sus vendas habrían de desplegarse. Su familia se reunió para presenciar cómo removían el último vendaje de su rostro. "Esperemos lo mejor", dijo el médico. Rápidamente tiró de la última venda, dejando expuesto el rostro de Jeff. La madre de Jeff dio gritos. Jeff notó los rostros atemorizados de Liu y su padre "¿Qué? ¿Qué pasó?", susurró Jeff. Salió corriendo de la cama y corrió hacia el baño. Se miró en el espejo y comprendió la angustia de su madre y el temor de su padre y su hermano. Su rostro. Su rostro es horrible, sus labios se han quemado, semejantes a una sombra profunda de color rojo; la piel que se extiende sobre su faz es blanca como la nieve, y su pelo chamuscado ofrece a la vista el negro marchito que reemplazó a su cabellera castaña. Deslizó una mano por su rostro. Se sentía como cuero. Volvió a mirar a su familia y luego al espejo. "Jeff", suspiró Liu, "No está tan mal..." "¿No es tan malo?", murmuró Jeff, "¡Es perfecto!" Su familia quedó completamente sorprendida. Jeff comenzó a reír incontrolablemente, sus padres notaron que sus manos temblaban. No podía parar de reír. Él se acarició el rostro, mientras se miraba en el espejo. ¿Por qué se comportaba así? Ustedes recordarán que cuando Jeff peleó con Randy su mente fue devastada por la locura, una que dormía en su espíritu y que se alzó infernal y demoníaca cuando su juicio crítico no pudo contener más los instintos oscuros de Jeff. "Doctor", inquirió la madre de Jeff, "¿Está bien mi hijo... Bueno, ya sabe, de la cabeza." La madre de Jeff se acercó a este: Jeff mira hacia otro lado del espejo, su cara todavía se ensancha en una sonrisa loca. Su madre lo tomó del hombro y lo condujo despacio a tomar su ropa. "Esto es lo que traía", se limitó a decir la señora de la recepción. Los pantalones de vestir negro y la sudadera blanca se hallaban libres de rastros de sangres. La madre de Jeff lo vistió dentro de una habitación pequeña. El crepúsculo de la tarde enrojecía el cielo cuando la familia de Jeff volvió a casa, ignorantes de que ese sería su último día. Más tarde, a mitad de la noche, la madre de Jeff se despertó por causa de un sonido proveniente del cuarto de baño. Parecía el ruido de llanto y de suspiros entrecortados. Intrigada, se aproximó al baño y abrió la puerta. El espectáculo era horrendo. Jeff había tomado un cuchillo y se había tallado una sonrisa de oreja a oreja, surcando sus mejillas exageradamente. Jeff miró a su madre. La madre de Jeff notó sus ojos, rodeados de negro, ni siquiera pestañeaba. La madre de Jeff retrocedió lentamente. Ella corrió a la habitación y sacudió al padre de Jeff. "Mi amor, saca el arma que...", se detuvo cuando vio a Jeff en la puerta, con un cuchillo. Eso es lo último que dijo Jeff, antes de lanzarse contra ellos con el cuchillo de carnicero en alto. Su hermano Liu despertó de improviso con un desagradable sabor en la boca y el corazón palpitándole a mil por hora. Creyó que era cuestión de un mal sueño, así que cerró los ojos. Cuando se encontraba a un paso de sumirse en el sueño, tuvo la extraña sensación de que alguien lo estaba observando. Miró hacia arriba, pero antes de poder decir algo, la mano de Jeff cubrió su boca. Poco a poco, su propio hermano levantó el cuchillo, con la muerte sombría en sus ojos. Liu se esforzó por incorporarse, luchó y pataleó, pero el oxígeno huía de su pecho, ahogándose. Entonces Jeff le susurró con una sonrisa gigantesca y retorcida:
  • Jeff and his family had just moved into a new neighborhood. His dad had gotten a promotion at work, and they thought it would be best to live in one of those "fancy" neighborhoods. Jeff and his brother Liu couldn't complain though. A new, better house. What was not to love? As they were getting unpacked, one of their neighbors came by. "Hello," she said, "I'm Barbara; I live across the street from you. Well, I just wanted to introduce my self and to introduce my son." She turns around and calls her son over. "Billy, these are our new neighbors." Billy said hi and ran back to play in his yard. "Well," said Jeff's mom, "I'm Margaret, and this is my husband Peter, and my two sons, Jeff and Liu." They each introduced themselves, and then Barbara invited them to her son's birthday. Jeff and his brother were about to object, when their mother said that they would love to. Jeff and his parents were done packing. "Jeff," said his mother, "We just moved here; we should show that we want to spend time with our neighbors. He walked up to his room and plopped down on his bed. He sat there looking at his ceiling. He heard his mother call him down to get his stuff, and he walked down to get it. The next day, Jeff walked down stairs to get breakfast and got ready for school. Jeff sat there, eating his breakfast. Jeff and Liu finished breakfast and they walked down to the bus stop. They sat there waiting for the bus, and then, all of a sudden, some kid on a skateboard jumped over them, only inches above their laps. They both jumped back in surprise. "Hey, what the hell?" The kid landed and turned back to them. He kicked his skate board up and caught it with his hands. The kid seems to be about fourteen. He wears a Aeropostale shirt and ripped blue jeans. "Well, well. It looks like we got some new meat." Suddenly, two other kids appeared. One was super skinny and the other was huge. "Well, since you're new here, I'd like to introduce ourselves, over there is Keith." Jeff and Liu looked over to the skinny kid. He had a dopey face that you would expect a sidekick to have. "And he's Troy." They looked over at the fat kid. Talk about a tub of lard. This kid looked like he hadn't exercised since he was crawling. "And I," said the first kid, "am Randy. Now, for all the kids in this neighborhood there is a small price for bus fare, if you catch my drift." Liu stood up, ready to punch the lights out of the kid's eyes when one of his friends pulled a knife on him. "Tsk, tsk, I had hoped you would be more cooperative, but it seems we must do this the hard way." The kid walked up to Liu and took his wallet out of his pocket. Jeff stood up, but Liu gestured him to sit down. Jeff ignored him and walked up to the kid. "Listen here you little punk, give back my bro's wallet or else." Randy put the wallet in his pocket and pulled out his own knife. "Oh? And what will you do?" Just as he finished the sentence, Jeff popped the kid in the nose. As Randy reached for his face, Jeff grabbed the kid's wrist and broke it. Randy screamed and Jeff grabbed the knife from his hand. Troy and Keith rushed Jeff, but Jeff was too quick. He threw Randy to the ground. Keith lashed out at him, but Jeff ducked and stabbed him in the arm. Keith dropped his knife and fell to the ground screaming. Troy rushed him too, but Jeff didn't even need the knife. He just punched Troy straight in the stomach and Troy went down. As he fell, he puked all over. Liu could do nothing but look in amazement at Jeff. They saw the bus coming and knew they'd be blamed for the whole thing. So they started running as fast as they could. As they ran, they looked back and saw the bus driver rushing over to Randy and the others. As Jeff and Liu made it to school, they didn't dare tell what happened. All they did was sit and listen. Liu just thought of that as his brother beating up a few kids. Even as he walked home due to the whole thing near the bus stop, and how now he probably wouldn't be taking the bus anymore, he felt happy. When he got home his parents asked him how his day was, and he said, in a somewhat ominous voice, "It was a wonderful day." Next morning, he heard a knock at his front door. He walked down to find two police officers at the door, his mother looking back at him with an angry look. "Jeff, these officers tell me that you attacked three kids. That it wasn't regular fighting, and that they were stabbed. Stabbed, son!" Jeff's gaze fell to the floor, showing his mother that it was true. "Mom, they were the ones who pulled the knives on me and Liu." "Son," said one of the cops," We found three kids, two stabbed, one having a bruise on his stomach, and we have witnesses saying that you were attacked by them. Jeff and Liu say that it's true. The cop looked at his partner and they both nod. Jeff and Liu lifted up their sleeves to reveal bruises, proof that he and Liu had been in a struggle. That's all the proof the officer needed. The cop said thank you for your time and walked back to cop car. The next day, the police came back and said that the bullies were put in jail. A few minutes later Jeff's dad pulled into the driveway. "Son, son what is it?" Jeff couldn't answer. His vocal cords were strained from crying. Instead, Jeff's mother walked his father inside to break the bad news to him as Jeff wept in the driveway. After an hour or so Jeff walked back in to the house, seeing that his parents were both shocked, sad, and disappointed. He couldn't look at them. He couldn't see how they thought of Liu when it was his fault. He just went to sleep, trying to get the whole thing off his mind. Two days went by, with no word from Liu at JDC. No friends to hang out with. Nothing but sadness and guilt. That is until Saturday, when Jeff is woke up by his mother, with a happy, sunshiny face. "Jeff, it's the day." she said as she opened up the curtains and let light flood into his room. "What, what's today?" asked Jeff as he stirs awake. "Why, it's Billy's party." He was now fully awake. "Mom, you're joking, right? You don't expect me to go to some kid's party after..." There was a long pause. "Jeff, we both know what happened. I think this party could be the thing that brightens up the past days. Now, get dressed." Jeff's mother walked out of the room and downstairs to get ready herself. He fought himself to get up. He picked out a random shirt and pair of jeans and walked down stairs. He saw his mother and father all dressed up; his mother in a dress and his father in a suit. He thought, why they would ever wear such fancy clothes to a kid's party? "Son, is that all your going to wear?" said Jeff's mom. "Better than wearing too much." he said. His mother pushed down the feeling to yell at him and hid it with a smile. "Now Jeff, we may be over-dressed, but this is how you go if you want to make an impression." said his father. Jeff grunted and went back up to his room. "I don't have any fancy clothes!" he yelled down stairs. "Just pick out something." called his mother. He looked around in his closet for what he would call fancy. He found a pair of black dress pants he had for special occasions and an undershirt. He couldn't find a shirt to go with it though. He looked around, and found only striped and patterned shirts. None of which go with dress pants. Finally he found a white hoodie and put it on. "You're wearing that?" they both said. His mother looked at her watch. "Oh, no time to change. Let's just go." She said as she herded Jeff and his father out the door. They crossed the street over to Barbara and Billy's house. They knocked on the door and at it appeared that Barbara, just like his parents, way over-dressed. As they walked inside all Jeff could see were adults, no kids. "The kids are out in the yard. Jeff, how about you go and meet some of them?" said Barbara. Jeff walked outside to a yard full of kids. They were running around in weird cowboy costumes and shooting each other with plastic guns. He might as well be standing in a Toys R Us. Suddenly a kid came up to him and handed him a toy gun and hat. "Hey. Wanna pway?" he said. "Ah, no kid. I'm way too old for this stuff." The kid looked at him with that weird puppydog face. "Pwease?" said the kid. "Fine," said Jeff. He put on the hat and started to pretend shoot at the kids. At first he thought it was totally ridiculous, but then he started to actually have fun. It might not have been super cool, but it was the first time he had done something that took his mind off of Liu. So he played with the kids for a while, until he heard a noise. A weird rolling noise. Then it hit him. Randy, Troy, and Keith all jumped over the fence on their skateboards. Jeff dropped the fake gun and ripped off the hat. Randy looked at Jeff with a burning hatred. "Hello, Jeff, is it?" he said. "We have some unfinished business." Jeff saw his bruised nose." I think we're even. I beat the crap out of you, and you get my brother sent to JDC." Randy got an angry look in his eyes. "Oh no, I don't go for even, I go for winning. You may have kicked our asses that one day, but not today." As he said that Randy rushed at Jeff. They both fell to the ground. Randy punched Jeff in the nose, and Jeff grabbed him by the ears and head butted him. Jeff pushed Randy off of him and both rose to their feet. Kids were screaming and parents were running out of the house. Troy and Keith both pulled guns out of their pockets. "No one interrupts or guts will fly!" they said. Randy pulled a knife on Jeff and stabbed it into his shoulder. Jeff screamed and fell to his knees. Randy started kicking him in the face. After three kicks Jeff grabs his foot and twists it, causing Randy to fall to the ground. Jeff stood up and walked towards the back door. Troy grabbed him. "Need some help?" He picks Jeff up by the back of the collar and throws him through the patio door. As Jeff tries to stand he is kicked down to the ground. Randy repeatedly starts kicking Jeff, until he starts to cough up blood. "Come on Jeff, fight me!" He picks Jeff up and throws him into the kitchen. Randy sees a bottle of vodka on the counter and smashes the glass over Jeff's head. "Fight!" He throws Jeff back into the living room. "Come on Jeff, look at me!" Jeff glances up, his face riddled with blood. "I was the one who got your brother sent to JDC! And now you're just gonna sit here and let him rot in there for a whole year! You should be ashamed!" Jeff starts to get up. "Oh, finally! you stand and fight!" Jeff is now to his feet, blood and vodka on his face. Once again he gets that strange feeling, the one in which he hasn't felt for a while. "Finally. He's up!" says Randy as he runs at Jeff. That's when it happens. Something inside Jeff snaps. His psyche is destroyed, all rational thinking is gone, all he can do, is kill. He grabs Randy and pile drives him to the ground. He gets on top of him and punches him straight in the heart. The punch causes Randy's heart to stop. As Randy gasps for breath. Jeff hammers down on him. Punch after punch, blood gushes from Randy's body, until he takes one final breath, and dies. Everyone is looking at Jeff now. The parents, the crying kids, even Troy and Keith. Although they easily break from their gaze and point their guns at Jeff. Jeff see's the guns trained on him and runs for the stairs. As he runs Troy and Keith let out fire on him, each shot missing. Jeff runs up the stairs. He hears Troy and Keith follow up behind. As they let out their final rounds of bullets Jeff ducks into the bathroom. He grabs the towel rack and rips it off the wall. Troy and Keith race in, knives ready. Troy swings his knife at Jeff, who backs away and bangs the towel rack into Troy's face. Troy goes down hard and now all that's left is Keith. He is more agile than Troy though, and ducks when Jeff swings the towel rack. He dropped the knife and grabbed Jeff by the neck. He pushed him into the wall. A thing of bleach fell down on top of him from the top shelf. It burnt both of them and they both started to scream. Jeff wiped his eyes as best as he could. He pulled back the towel rack and swung it straight into Keith's head. As he lay there, bleeding to death, he let out an ominous smile. "What's so funny?" asked Jeff. Keith pulled out a lighter and switched it on. "What's funny," he said, "Is that you're covered in bleach and alcohol." Jeff's eyes widened as Keith threw the lighter at him. As soon as the flame made contact with him, the flames ignited the alcohol in the vodka. While the alcohol burned him, the bleach bleached his skin. Jeff let out a terrible screech as he caught on fire. He tried to roll out the fire but it was no use, the alcohol had made him a walking inferno. He ran down the hall, and fell down the stairs. Everybody started screaming as they saw Jeff, now a man on fire, drop to the ground, nearly dead. The last thing Jeff saw was his mother and the other parents trying to extinguish the flame. That's when he passed out. When Jeff woke he had a cast wrapped around his face. He couldn't see anything, but he felt a cast on his shoulder, and stitches all over his body. He tried to stand up, but he realized that there was some tube in his arm, and when he tried to get up it fell out, and a nurse rushed in. "I don't think you can get out of bed just yet." she said as she put him back in his bed and re-inserted the tube. Jeff sat there, with no vision, no idea of what his surroundings were. Finally, after hours, he heard his mother. "Honey, are you okay?" she asked. Jeff couldn't answer though, his face was covered, and he was unable to speak. "Oh honey, I have great news. After all the witnesses told the police that Randy confessed of trying to attack you, they decided to let Liu go." This made Jeff almost bolt up, stopping halfway, remembering the tube coming out of his arm. "He'll be out by tomorrow, and then you two will be able to be together again." Jeff's mother hugs Jeff and says her goodbyes. The next couple of weeks were those where Jeff was visited by his family. Then came the day where his bandages were to be removed. His family were all there to see it, what he would look like. As the doctors unwrapped the bandages from Jeff's face everyone was on the edge of their seats. They waited until the last bandage holding the cover over his face was almost removed. "Let's hope for the best," said the doctor. He quickly pulls the cloth; letting the rest fall from Jeff's face. Jeff's mother screams at the sight of his face. Liu and Jeff's dad stare awe-struck at his face. "What? What happened to my face?" Jeff said. He rushed out of bed and ran to the bathroom. He looked in the mirror and saw the cause of the distress. His face. It... it's horrible. His lips were burnt to a deep shade of red. His face was turned into a pure white color, and his hair singed from brown to black. He slowly put his hand to his face. It had a sort of leathery feel to it now. He looked back at his family then back at the mirror. "Jeff," said Liu, "It's not that bad..." "Not that bad?" said Jeff," It's perfect!" His family were equally surprised. Jeff started laughing uncontrollably His parents noticed that his left eye and hand were twitching. "Uh... Jeff, are you okay?" "Okay? I've never felt more happy! Ha ha ha ha ha haaaaaa, look at me. This face goes perfectly with me!" He couldn't stop laughing. He stroked his face feeling it. Looking at it in the mirror. What caused this? Well, you may recall that when Jeff was fighting Randy something in his mind, his sanity, snapped. Now he was left as a crazy killing machine, that is, his parents didn't know. "Doctor," said Jeff's mom, "Is my son... alright, you know. In the head?" "Oh yes, this behavior is typical for patients that have taken very large amounts of pain killers. If his behavior doesn't change in a few weeks, bring him back here, and we'll give him a psychological test." "Oh thank you doctor." Jeff's mother went over to Jeff." Jeff, sweety. It's time to go." Jeff looks away from the mirror, his face still formed into a crazy smile. "Kay mommy, ha ha haaaaaaaaaaaa!" his mother took him by the shoulder and took him to get his clothes. "This is what came in," said the lady at the desk. Jeff's mom looked down to see the black dress pants and white hoodie her son wore. Now they were clean of blood and now stitched together. Jeff's mother led him to his room and made him put his clothes on. Then they left, not knowing that this was their final day of life. Later that night, Jeff's mother woke to a sound coming from the bathroom. It sounded as if someone was crying. She slowly walked over to see what it was. When she looked into the bathroom she saw a horrendous sight. Jeff had taken a knife and carved a smile into his cheeks. "Jeff, what are you doing?" asked his mother. Jeff looked over to his mother. "I couldn't keep smiling mommy. It hurt after awhile. Now, I can smile forever. Jeff's mother noticed his eyes, ringed in black. "Jeff, your eyes!" His eyes were seemingly never closing. "I couldn't see my face. I got tired and my eyes started to close. I burned out the eyelids so I could forever see myself; my new face." Jeff's mother slowly started to back away, seeing that her son was going insane. "What's wrong mommy? Aren't I beautiful? "Yes son," she said, "Yes you are. L-let me go get daddy, so he can see your face." She ran into the room and shook Jeff's dad from his sleep. "Honey, get the gun we..." She stopped as she saw Jeff in the doorway, holding a knife. "Mommy, you lied." That's the last thing they hear as Jeff rushes them with the knife, gutting both of them. His brother Liu woke up, startled by some noise. He didn't hear anything else, so he just shut his eyes and tried to go back to sleep. As he was on the border of slumber, he got the strangest feeling that someone was watching him. He looked up, before Jeff's hand covered his mouth. He slowly raised the knife ready to plunge it into Liu. Liu thrashed here and there trying to escape Jeff's grip. "Shhhhhhh," Jeff said. "Just go to sleep." * Disclaimer* No, I did not create this story. In fact I do not know how this story came up. Also, pardon my grammar, English is not my 1st language.
  • Jeff The Killer es una historia de ficción muy popular por lo general acompañado de una imagen de un hombre pálido, con rostro sonriente y sin nariz. La imagen es a veces subtitulada con "Go To Sleep" escrito en rojo. Además del creepypasta, también es popular como una imagen bastante extendida por la red.
  • Excerpt from a local Newspaper: OMINOUS UNKNOWN KILLER IS STILL AT LARGE. After weeks of unexplained murders, the ominous unknown killer is still on the rise. After little evidence has been found, a young boy states that he survived one of the killer’s attacks and bravely tells his story. “I had a bad dream and I woke up in the middle of the night,” says the boy, “I saw that for some reason the window was open, even though I remember it being closed before I went to bed. I got up and shut it once more. Afterwards, I simply crawled under my covers and tried to get back to sleep. That’s when I had a strange feeling, like someone was watching me. I looked up, and nearly jumped out of my bed. There, in the little ray of light, illuminating from between my curtains, were a pair of two eyes. These weren’t regular eyes; they were dark, ominous eyes. They were bordered in black and… just plain out terrified me. That’s when I saw his mouth. A long, horrendous smile that made every hair on my body stand up. The figure stood there, watching me. Finally, after what seemed like forever, he said it. A simple phrase, but said in a way only a mad man could speak. “He said, ‘Go To Sleep.’ I let out a scream, that’s what sent him at me. He pulled up a knife; aiming at my heart. He jumped on top of my bed. I fought him back; I kicked, I punched, I rolled around, trying to knock him off me. That’s when my dad busted in. The man threw the knife, it went into my dad’s shoulder. The man probably would’ve finished him off, if one of the neighbors hadn’t alerted the police. “They drove into the parking lot, and ran towards the door. The man turned and ran down the hallway. I heard a smash, like glass breaking. As I came out of my room, I saw the window that was pointing towards the back of my house was broken. I looked out it to see him vanish into the distance. I can tell you one thing, I will never forget that face. Those cold, evil eyes, and that psychotic smile. They will never leave my head.” Police are still on the look for this man. If you see anyone that fits the description in this story, please contact your local police department. Jeff and his family had just moved into a new neighborhood. His dad had gotten a promotion at work, and they thought it would be best to live in one of those “fancy” neighborhoods. Jeff and his brother Liu couldn’t complain though. A new, better house. What was not to love? As they were getting unpacked, one of their neighbors came by. “Hello,” she said, “I’m Barbara; I live across the street from you. Well, I just wanted to introduce my self and to introduce my son.” She turns around and calls her son over. “Billy, these are our new neighbors.” Billy said hi and ran back to play in his yard. “Well,” said Jeff’s mom, “I’m Margaret, and this is my husband Peter, and my two sons, Jeff and Liu.” They each introduced themselves, and then Barbara invited them to her son’s birthday. Jeff and his brother were about to object, when their mother said that they would love to. When Jeff and his family are done packing, Jeff went up to his mom. “Mom, why would you invite us to some kid’s party? If you haven’t noticed, I’m not some dumb kid.” “Jeff,” said his mother, “We just moved here; we should show that we want to spend time with our neighbors. Now, we’re going to that party, and that’s final.” Jeff started to talk, but stopped himself, knowing that he couldn’t do anything. Whenever his mom said something, it was final. He walked up to his room and plopped down on his bed. He sat there looking at his ceiling when suddenly, he got a weird feeling. Not so much a pain, but… a weird feeling. He dismissed it as just some random feeling. He heard his mother call him down to get his stuff, and he walked down to get it. The next day, Jeff walked down stairs to get breakfast and got ready for school. As he sat there, eating his breakfast, he once again got that feeling. This time it was stronger. It gave him a slight tugging pain, but he once again dismissed it. As he and Liu finished breakfast, they walked down to the bus stop. They sat there waiting for the bus, and then, all of a sudden, some kid on a skateboard jumped over them, only inches above their laps. They both jumped back in surprise. “Hey, what the hell?” The kid landed and turned back to them. He kicked his skate board up and caught it with his hands. The kid seems to be about twelve; one year younger than Jeff. He wears a Aeropostale shirt and ripped blue jeans. “Well, well, well. It looks like we got some new meat.” Suddenly, two other kids appeared. One was super skinny and the other was huge. “Well, since you’re new here, I’d like to introduce ourselves, over there is Keith.” Jeff and Liu looked over to the skinny kid. He had a dopey face that you would expect a sidekick to have. “And he’s Troy.” They looked over at the fat kid. Talk about a tub of lard. This kid looked like he hadn’t exercised since he was crawling. “And I,” said the first kid, “am Randy. Now, for all the kids in this neighborhood there is a small price for bus fare, if you catch my drift.” Liu stood up, ready to punch the lights out of the kid’s eyes when one of his friends pulled a knife on him. “Tsk, tsk, tsk, I had hoped you would be more cooperative, but it seems we must do this the hard way.” The kid walked up to Liu and took his wallet out of his pocket. Jeff got that feeling again. Now, it was truly strong; a burning sensation. He stood up, but Liu gestured him to sit down. Jeff ignored him and walked up to the kid. “Listen here you little punk, give back my bro’s wallet or else.” Randy put the wallet in his pocket and pulled out his own knife. “Oh? And what will you do?” Just as he finished the sentence, Jeff popped the kid in the nose. As Randy reached for his face, Jeff grabbed the kid’s wrist and broke it. Randy screamed and Jeff grabbed the knife from his hand. Troy and Keith rushed Jeff, but Jeff was too quick. He threw Randy to the ground. Keith lashed out at him, but Jeff ducked and stabbed him in the arm. Keith dropped his knife and fell to the ground screaming. Troy rushd him too, but Jeff didn’t even need the knife. He just punched Troy straight in the stomach and Troy went down. As he fell, he puked all over. Liu could do nothing but look in amazement at Jeff. “Jeff how’d you?” that was all he said. They saw the bus coming and knew they’d be blamed for the whole thing. So they started running as fast as they could. As they ran, they looked back and saw the bus driver rushing over to Randy and the others. As Jeff and Liu made it to school, they didn’t dare tell what happened. All they did was sit and listen. Liu just thought of that as his brother beating up a few kids, but Jeff knew it was more. It was something, scary. As he got that feeling he felt how powerful it was, the urge to just, hurt someone. He didn’t like how it sounded, but he couldn’t help feeling happy. He felt that strange feeling go away, and stay away for the entire day of school. Even as he walked home due to the whole thing near the bus stop, and how now he probably wouldn’t be taking the bus anymore, he felt happy. When he got home his parents asked him how his day was, and he said, in a somewhat ominous voice, “It was a wonderful day.” Next morning, he heard a knock at his front door. He walked down to find two police officers at the door, his mother looking back at him with an angry look.
  • Wycinek z lokalnej gazety: NIEZNANY ZŁOWIESZCZY MORDERCA DALEJ NA WOLNOŚCI. Po tygodniach niewyjaśnionych zabójstw, groźny i tajemniczy morderca wciąż powiększa liczbę swoich ofiar. Znaleziono jednak młodego chłopca, który twierdzi, że przeżył atak zabójcy i odważnie opowiada swoją historię... "Miałem zły sen i obudziłem się w środku nocy." mówi chłopiec. ,,Zauważyłem, że z jakiegoś powodu okno było otwarte, chociaż pamiętam, że zamykałem je, zanim położyłem się spać. Wstałem więc z łóżka, żeby je zamknąć ponownie. W końcu wgramoliłem się z powrotem pod kołdrę i próbowałem zasnąć. To właśnie wtedy ogarnęło mnie dziwne uczucie, jakby ktoś mnie obserwował. Otworzyłem oczy i o mało nie wyskoczyłem z łóżka. Tam, w małym strumieniu światła wpadającym spomiędzy zasłon, zobaczyłem parę oczu. To nie były normalne oczy; te były mroczne, złowieszcze, otoczone czernią… przerażały mnie. Ale wtedy ujrzałem jego usta. Długi, straszliwy uśmiech sprawił, że wszystkie włosy stanęły mi dęba. Postać stała tam, przeszywając mnie wzrokiem. Po chwili, która zdawać by się mogła wiecznością, powiedział to... Prostą frazę, ale wypowiedzianą w sposób, na który byłoby stać tylko człowieka obłąkanego. Powiedział "Idź spać". Zacząłem krzyczeć, na co błyskawicznie zareagował. Wyciągnął nóż i wycelował go w moje serce, wskakując na łóżko. Próbowałem walczyć; kopałem, biłem, wykręcałem się, starając się zrzucić go z siebie. Wtedy do pokoju wbiegł mój ojciec. Mężczyzna rzucił w jego stronę nożem, trafiając go w ramię. Ten szaleniec z pewnością by go wykończył, gdyby nie jeden z sąsiadów, który zaalarmował policję. Policjanci wjechali na parking przed domem i pobiegli w stronę drzwi frontowych. Mężczyzna odwrócił się i wybiegł na korytarz. Usłyszałem trzask tłuczonego szkła. Kiedy wyszedłem ze swojego pokoju, zobaczyłem, że okno z tylnej części domu zostało rozbite. Wyjrzałem zza pozostałej po nim ramy i patrzyłem za nim, jak znika w oddali. Mogę powiedzieć wam tylko jedno, nigdy nie zapomnę jego twarzy. Te zimne, wrogie oczy i ten psychotyczny uśmiech. One nigdy nie opuszczą mojej głowy." Policja w dalszym ciągu szuka tego mężczyzny. Jeśli zobaczysz kogokolwiek, kto pasuje do opisu w tej historii, jak najszybciej zgłoś to do najbliższej komendy policji. Jeff i jego rodzina przeprowadzili się do innego miasta. Jego ojciec dostał premię w pracy, więc uznali, że lepiej będzie im się żyło na jednym z tych "ekstrawaganckich" osiedli. Jeff ze swoim bratem Liu nie mogli narzekać. Nowy, lepszy dom. Czego tu nie lubić? Wkrótce po tym, jak się wypakowali, zawitali do nich sąsiedzi. "Witajcie!" powiedziała kobieta. "Jestem Barbara, mieszkam w domu po drugiej stronie ulicy. Wraz z moim synkiem chcieliśmy się z wami zapoznać.” Barbara odwróciła się i zawołała swojego syna. "Billy, to są nasi nowi sąsiedzi.". Billy przywitał się i pobiegł dalej bawić się na podwórku. "Cóż," powiedziała mama Jeffa, "jestem Margaret, to mój mąż Peter, a to moi dwaj synowie, Jeff i Liu". Kiedy już się wszyscy przywitali, Barbara zaprosiła ich na przyjęcie urodzinowe jej syna. Jeff z bratem chcieli odmówić, jednak ich matka wyprzedziła ich, mówiąc, że bardzo chcieliby pójść. Kiedy Jeff z rodziną skończyli się rozpakowywać, Jeff poszedł do swojej matki. "Mamo, dlaczego zgodziłaś się na to przyjęcie? Jeśli jeszcze nie zauważyłaś, nie jestem już małym, głupim dzieckiem." "Jeff…" rzekła jego matka, "Dopiero się wprowadziliśmy; powinniśmy pokazać, że chcemy spędzać czas z naszymi sąsiadami, więc idziemy na to przyjęcie i koniec." Jeff chciał mówić dalej, lecz przerwał, bo wiedział, że nie ma nic do gadania, gdy mama coś zadecyduje. Wszedł po schodach do swojego pokoju, usiadł na łóżku i przez pewien czas siedział tak bezczynnie. Aż w pewnym momencie ogarnęło go dziwne uczucie. Nie był to ból, lecz po prostu... dziwne uczucie, lecz on je zignorował. Pomyślał, że to tylko dziwne uczucie. Usłyszał jak matka woła go, by wziął swoje rzeczy, więc poszedł po nie na dół. Następnego dnia Jeff zszedł na dół, aby zjeść śniadanie i przygotować się do szkoły. Gdy jadł, znów ogarnęło go to dziwne uczucie, tylko tym razem było silniejsze i powodowało lekki ból, lecz on ponownie je zignorował. Gdy Jeff i Liu zjedli śniadanie i przygotowali się do szkoły, poszli na przystanek autobusowy. Gdy już byli na przystanku i czekali na autobus nagle jakieś dziecko na deskorolce przeskoczyło nad nimi, centymetry nad ich głowami. Obaj od razu odskoczyli. „Hej, co ty robisz?”. Dziecko "wylądowało" i obracając się do nich, kopnęło deskorolkę tak, aby mogło ją złapać w ręce. Na oko ten dzieciak miał z 12 lat, rok młodszy od Jeffa. Ubrany był w koszulkę marki Aeropostale i podarte, niebieskie jeansy. "No, no, no. Wygląda na to, że mamy świeże mięso.". Nagle pojawiła się dwójka dzieciaków, jeden był bardzo chudy, a drugi ogromny. "Skoro jesteście tutaj nowi, chcielibyśmy się wam przedstawić. To jest Keith.". Jeff i Liu spojrzeli na chudego dzieciaka. Miał tak głupkowatą twarz, że można by od niego oczekiwać pomocników. "A to jest Troy". Spojrzeli na grubego dzieciaka. Mowa o wannie smalcu. Ten dzieciak wyglądał jakby nigdy nie ćwiczył i chyba nie mógł kucać. "I ja…" powiedział pierwszy dzieciak. "…jestem Randy. Skoro już się zapoznaliśmy, to wiedzcie, że dla każdego dzieciaka obowiązuje pewna cena. Chyba mnie rozumiecie?". Liu wstał gotowy do walki, ale Randy z dwoma kumplami wyciągnęli noże. "Tsk, tsk, tsk! Miałem nadzieję, że będziecie bardziej chętni do współpracy, ale widzę, że musimy użyć cięższych środków.". Randy podszedł do Liu i wyciągnął mu z kieszeni portfel. Jeffa znowu ogarnęło to dziwne uczucie, tylko że teraz było potężne, piekące. Jeff wstał, ale Liu dał mu znać, żeby usiadł, lecz Jeff to zignorował i podszedł do dzieciaka. "Posłuchaj mały śmieciu, oddaj mojemu bratu portfel albo…!". Randy włożył portfel Liu do swojej kieszeni i wyciągnął z niej nóż. "Oh? I co zrobisz?" powiedział Randy, po czym Jeff dał mu pstryczka w nos. Randy chciał uderzyć Jeff’a w twarz, lecz zanim to zrobił, Jeff chwycił jego pięść i połamał mu nadgarstek. Gdy Randy darł się wniebogłosy, Jeff wyrwał nóż z jego dłoni. Troy i Keith próbowali zaatakować go, lecz on był zbyt szybki. Powalił Randy'ego na ziemię. Keith prawie zaatakował go, lecz on zdążył kucnąć i wbił nóż w ramię Keith’a. Keith upuścił swój nóż i upadł na ziemię, krzycząc. Troy spróbował tego samego, lecz Jeff nawet nie potrzebował noża. Uderzył go prosto w brzuch. Troy wymiotując, osunął się na ziemię, a Liu tylko patrzył na Jeff'a z podziwem. "Jeff, jak t-t-ty t..." tylko to Liu był w stanie wypowiedzieć. Zobaczyli, że jedzie ich autobus i wiedzieli, że obwinią ich za to wszystko, więc zaczęli biec ile sił w nogach. Kiedy biegli, odwrócili się i zauważyli, że kierowca autobusu podbiegł do Randy’ego i innych. Kiedy Jeff i Liu byli już w szkole, nie mieli zamiaru powiedzieć, co się stało. Tylko siedzieli na lekcjach i słuchali. Liu myślał, że Jeff po prostu pobił kilku dzieciaków, ale Jeff wiedział, że to było coś więcej. Coś... mrocznego. To dziwne uczucie, które ogarnęło Jeff’a, znikło, gdy kogoś krzywdził. Wiedział, że to okropnie brzmi, ale krzywdząc kogoś, czuł się taki szczęśliwy, czuł, że to uczucie odchodzi i nie czuł go już w szkole. Nawet, gdy szedł do domu blisko przystanku autobusowego i prawdopodobnie nigdy więcej nie jeździł autobusem, czuł by się szczęśliwy. Kiedy wrócili do domu, rodzice zapytali ich, jak minął dzień. Jeff odpowiedział nieco złowrogim głosem "To był piękny dzień.". Następnego ranka Jeff usłyszał pukanie do drzwi frontowych. Gdy zszedł na dół, zobaczył dwóch policjantów stojących w drzwiach. Jego matka spojrzała na niego gniewnym wzrokiem. "Jeff, panowie powiedzieli mi, że zaatakowałeś troje dzieci. To nawet nie była zwykła bójka, oni byli dźgani. Dźgani synu!". Wzrok Jeff'a powędrował na podłogę, pokazując matce, że to prawda. "Mamo, ale oni pierwsi grozili nam nożami.". "Młody człowieku," powiedział jeden z policjantów, "znaleźliśmy troje dzieci dźgniętych, a jednego z obrażeniami wewnętrznymi. Mamy świadków, że sprawca uciekł z miejsca zbrodni. Więc co masz nam do powiedzenia?". Jeff wiedział, że nie da się wybrnąć z tej sytuacji. Mógł powiedzieć, że on i Liu zostali zaatakowani, lecz nie było dowodów kto zaczął bójkę. Nie mogli powiedzieć, że uciekali, bo naprawdę tak było. Jeff nie mógł obronić ani siebie, ani Liu. "Synu, zawołaj swojego brata." Jeff nie mógł tego zrobić od pobicia tych dzieciaków. "Ale proszę pana, to byłem ja! To ja ich pobiłem. Liu próbował mnie odciągnąć, ale nie mógł mnie powstrzymać.". Policjanci spojrzeli na siebie i skinęli głowami. "No, to wygląda na rok w więzieniu...". "Czekajcie!" krzyknął Liu, trzymając w dłoni nóż. Policjanci wyciągnęli broń i wycelowali w niego. "To byłem ja! Ja ich pobiłem, mam na to dowody!". Liu podwinął swoje rękawy, odkrywając różne zadrapania i siniaki. Wyglądały, jakby były po bójce. "Najpierw odłóż ten nóż." powiedział jeden z policjantów. Liu rzucił nóż na ziemię, podniósł ręce do góry i podszedł do policjantów. "Nie, Liu! Przecież to byłem ja! Ja to zrobiłem!". Po twarzy Jeff'a zaczęły spływać łzy. "Ah, biedny braciszku. Próbujesz przyjąć winę za coś, co ja zrobiłem. Weźcie mnie stąd.". Policja zabrała Liu do samochodu. "Liu, powiedz im! Powiedz im! To ja pobiłem te dzieciaki!". Matka Jeffa położyła ręce na jego ramionach. "Jeff, proszę cię. Nie musisz kłamać. Wiemy, że to Liu. Przestań już.". Jeff mógł tylko bezczynnie patrzeć na odjeżdżający radiowóz. Kilka minut później ojciec Jeff'a przyjechał. Widział twarz Jeff'a i wiedział, że coś jest nie tak. "Synu, co się stało?". Jeff nie mógł nic powiedzieć z powodu płaczu. Jego matka weszła z ojcem do domu, żeby opowiedzieć mu złe nowiny. Jeff został na podjeździe i płakał. Po jakiejś godzinie wrócił do domu. Widział, że rodzice są tak samo zszokowani, smutni jak i rozczarowani. Nie mógł na nich patrzeć. Wolał nawet nie myśleć, co rodzice sądzą o Liu, podczas gdy to była wina Jeff'a. W końcu poszedł spać, mając nadzieję, że choć na chwilę zapomni o całej sprawie. Dwa dni później, odkąd wsadzili Liu za kratki, nie było od niego żadnych wieści. Jeff nie miał znajomych do odwiedzenia. Nic tylko smutek i poczucie winy. Aż do soboty, kiedy mama Jeff'a obudziła go z uśmiechniętą, słoneczną twarzą. "Jeff, dziś jest ten dzień." powiedziała jego matka, odsłaniając zasłony i wpuszczając światło do jego pokoju. "J-jaki dzień?" powiedział w półśnie Jeff. "Urodziny Billy'ego.". Po tych słowach Jeff całkowicie się obudził. "Mamo, ty żartujesz, prawda? Nie myśl, że pójdę na urodziny jakiegoś dziecka po tym, jak..." zrobił długą przerwę. "Jeff, oboje wiemy co się stało. To przyjęcie może sprawić, że na trochę zapomnimy o całej sprawie. A teraz ubierz się." powiedziała matka Jeff'a, po czym zeszła na dół, aby się przygotować. Kiedy Jeff wreszcie zmusił się, aby wstać, wziął pierwszą lepszą koszulkę i parę jeansów i zszedł na dół. Zobaczył, że jego ojciec jest ubrany w garnitur, a jego matka w suknię. Zdziwił się, dlaczego ubrali się w takie eleganckie rzeczy na imprezę jakiegoś dzieciaka. "Synu, to wszystko, w co się ubierasz?" zapytała mama Jeffa. "To lepsze niż takie eleganckie ubrania." powiedział Jeff. Jego matka zignorowała wielką chęć, aby na niego nakrzyczeć i po prostu uśmiechnęła się. "Jeff, może jesteśmy za bardzo elegancko ubrani, ale może zrobimy na nich dobre wrażenie." powiedział ojciec Jeff'a. Jeff burknął coś pod nosem i poszedł do swojego pokoju. "Ja nie mam żadnych takich "eleganckich" ubrań!" krzyknął ze swojego pokoju. "Po prostu weź coś." powiedziała jego matka. Przejrzał całą swoją szafę w poszukiwaniu czegoś eleganckiego. Znalazł czarne, dresowe spodnie, które ubierał na specjalne okazje i podkoszulkę. Nie mógł znaleźć koszulki, którą mógłby założyć. Rozejrzał się, ale znalazł tylko koszule w paski i wzorki. Nic, co mógłby założyć z dresowymi spodniami. W końcu znalazł białą bluzę z kapturem i włożył ją. "Ty w tym idziesz?" powiedzieli razem jego rodzice. Jego matka spojrzała na zegarek. "Nie ma czasu na przebieranki. Chodźmy już." powiedziała, po czym usłyszała jak Jeff z ojcem wychodzą z domu. Razem przeszli przez ulicę do domu Barbary i Billy'ego. Zapukali i ukazała im się Barbara, zupełnie jak rodzice Jeff'a, przesadnie ubrana. Gdy weszli do domu zobaczyli, że tam są tylko dorośli. Żadnych dzieci. "Dzieci są na podwórku. Jeff, co ty na to, żebyś poszedł je poznać?" powiedziała Barbara. Jeff wyszedł na podwórko i zobaczył, że było tam pełno dzieci. Wszyscy biegali w dziwacznych, kowbojskich strojach, strzelając do siebie z plastikowych pistolecików. Nagle do Jeff'a podbiegł dzieciak, wręczając mu pistolecik i kapelusz. "Cześć, chcesz się pobawić?" powiedział. "Eee, nie. Jestem za stary na takie rzeczy" powiedział Jeff. Dziecko spojrzało na niego miną proszącego szczeniaka. "Proszę?" powiedziało dziecko. "No dobra." powiedział Jeff. Założył kapelusz, wziął pistolecik i zaczął "strzelać" do innych dzieci. Na początku wydawało mu się to bezsensowne, ale po chwili wydawało mu się nawet trochę fajne. Może to nie było "cool", ale to był pierwszy raz, kiedy choć na chwilę zapomniał o Liu. Jeff bawił się tak, aż usłyszał dziwaczny dźwięk. Dźwięk jeżdżącej deskorolki. Po chwili Randy, Troy i Keith przeskoczyli ogrodzenie na swoich deskorolkach. Jeff upuścił swój plastikowy pistolet i zrzucił kapelusz. Randy patrzył na Jeff'a z nienawiścią w oczach. "Witaj, Jeff" powiedział Randy. "Mamy parę niedokończonych spraw.". Jeff zobaczył, że Randy ma posiniaczoną twarz."Też tak myślę. Zajebię cię, za to, że wpakowałeś mojego brata za kratki.”. Randy zdenerwował się. "Oh, bardzo śmieszne, wiesz, że ja i tak wygram. Może skopałeś nam tyłki kiedyś, ale nie dzisiaj." powiedział Randy, po czym ruszył na Jeff'a. Obaj upadli na ziemię. Randy uderzył Jeffa w nos, a Jeff złapał go za uszy i przyłożył mu "z główki", odpychając go od siebie. Po chwili wstali na nogi. Dzieci krzyczały, a rodzice wybiegali z domu. Troy i Keith wyciągnęli z kieszeni pistolety. "Niech nikt nie przerywa, bo polecą flaki!" powiedzieli. Randy wyciągnął nóż i wbił go w ramię Jeffa. Jeff wydarł się wniebogłosy i upadł na kolana. Randy bezlitośnie kopał go w twarz. Po trzech kopach Jeff chwycił nogę Randy'ego i przekręcił ją, co spowodowało, że upadł na ziemię. Jeff wstał i poszedł w kierunku tylnych drzwi. Troy chwycił go. "Potrzebujesz pomocy?". Chwycił Jeffa za kołnierz i przerzucił go przez drzwi. Gdy Jeff próbował wstać, Randy powalił go na ziemię, i kopał go tak długo, aż zaczął kasłać krwią. "No dawaj Jeff! Walcz ze mną!". Przeciągnął Jeff'a do kuchni. Randy widząc butelkę wódki na stole, roztrzaskał ją na głowie Jeff'a. "Walcz!". Randy przeciągnął Jeff'a do salonu. "No dalej Jeff! Spójrz na mnie!". Jeff podniósł wzrok. Jego twarz była cała zakrwawiona. "To ja wpakowałem twojego brata za kratki! A ty będziesz siedział i pozwolisz mu tam gnić przez cały rok! Powinieneś się wstydzić!". Jeff zaczął się podnosić. "Oh, wreszcie zacząłeś się podnosić.". Jeff już wstał. Na jego twarzy była krew i wódka. Znowu doznał tego dziwnego uczucia, ale wcześniej nie było tak silne. "Wreszcie. Wstał!" krzyknął Randy i pobiegł z zamiarem zaatakowania Jeffa. To wtedy to się zdarzyło. Coś w Jeffie pękło. Jego psychika została całkowicie zniszczona, racjonalne myślenie znikło. Jedyne, co teraz potrafił, to zabijać. Chwycił Randy'ego i z dużą siłą rzucił nim o ziemię. Stanął nad nim i z ogromną siłą uderzył go prosto w serce, które się zatrzymało. Kiedy Randy próbował złapać oddech, Jeff bił go. Cios za ciosem. Krew tryskała z jego ciała, aż złapał ostatni oddech i umarł. Każdy teraz patrzył na Jeffa. Rodzice, płaczące dzieci, nawet Troy i Keith, którzy niewiele myśląc, wycelowali bronie w Jeffa. Jeff widząc wycelowane w niego pistolety, pobiegł schodami na górę. Kiedy biegł, Troy i Keith otworzyli do niego ogień, lecz każdy strzał pudłował. Troy i Keith pobiegli za Jeff'em. Kiedy wystrzelili ostatnie naboje, Jeff skradając się, wszedł do łazienki. Chwycił stojak na ręcznik i wyrwał go ze ściany. Do łazienki wtarli Troy i Keith z nożami w dłoniach. Troy podbiegł z nożem do Jeffa, który uderzył go stojakiem na ręcznik w twarz. Troy bezwładnie opadł na ziemię, więc zostali tylko Jeff i Keith. Keith był bardziej zwinny, więc kiedy Jeff wymachiwał stojakiem, Keith wyrzucił nóż i chwycił Jeffa za szyję. I rzucił nim o ścianę. Z górnej półki spadł na nich wybielacz. Palił ich obu i obaj zaczęli krzyczeć. Jeff wytarł oczy najlepiej jak mógł. Kiedy Keith jeszcze krzyczał z bólu, Jeff wziął z powrotem do ręki stojak na ręczniki. Celnie rozwalił metalowym stojakiem głowę Keith'owi. Kiedy Keith już leżał zakrwawiony na ziemi, towarzyszył mu złowieszczy uśmiech. "Co w tym takiego śmiesznego?!" zapytał Jeff. Keith wyciągnął zapalniczkę i włączył ją. "To," powiedział, "że jesteś pokryty wybielaczem i alkoholem.". Jeff szeroko otworzył oczy ze zdziwienia, a Keith rzucił na niego zapalniczkę. Alkohol i wybielacz w kontakcie z ogniem wybuchły. Gdy alkohol zwęglił jego skórę, wybielacz ją wybielił. Próbował się ugasić, lecz nic nie pomagało. Jeff darł się w niebogłosy. Alkohol sprawił, że był chodzącym płomieniem. Wyszedł na korytarz i spadł ze schodów. Wszyscy krzyczeli, gdy zobaczyli Jeff'a, ledwo żywego, płonącego człowieka. Ostatnią rzeczą, jaką zobaczył, była jego matka, która próbowała go ugasić. Wtedy stracił przytomność. Kiedy Jeff się obudził, poczuł, że ma bandaże na twarzy. Nic nie widział, ale czuł, że ma je również na ramieniu i szwy na całym ciele. Próbował wstać, lecz uświadomił sobie, że ma w ramieniu jakąś rurkę. Wtedy przybiegła pielęgniarka. "Myślę, że jeszcze nie powinieneś wstawać." Powiedziała, kładąc go z powrotem na łóżku i poprawiając rurkę w jego ramieniu. Jeff usiadł. Nic nie widział. Kompletnie nie wiedział, gdzie jest. Po długich godzinach usłyszał swoją matkę. "Kochanie, jak się czujesz?" zapytała. Jeff nie mógł odpowiedzieć. Jego twarz była zakryta bandażami, więc nie mógł w ogóle mówić. "Kotku, mam wspaniałe wieści. Po tym wszystkim policja uznała za winnego Randy’ego i powiedziała, że zwolni Liu". Jeff wstał jak najszybciej potrafił, lecz przypomniał sobie, o rurce w jego ramieniu. "Liu wyjdzie jutro, będziecie mogli znowu być razem.". Matka Jeff'a uścisnęła go i pożegnała się. Przez następne tygodnie Jeff był odwiedzany przez rodzinę. W końcu nadszedł ten dzień. Dzień zdejmowania bandaży. Jego rodzina niecierpliwiła się. Czekali aż doktor usunie ostatni bandaż zakrywający jego twarz. "Miejmy nadzieję, że to będzie ładnie wyglądać." powiedział doktor, ściągając bandaż z twarzy Jeff'a. Matka Jeffa krzyknęła na widok jego twarzy, a Liu z ojcem patrzyli z obrzydzeniem. "C-co się stało z moją twarzą?" zapytał Jeff, po czym wyskoczył z łóżka i pobiegł do łazienki. Spojrzał w lustro i zobaczył, dlaczego rodzina tak zareagowała. Jego twarz była... okropna. Jego usta były spalone do głębokiej czerwieni, jego twarz zmieniła kolor na czystą biel, a jego włosy zmieniły kolor z brązu na kruczą czerń. Powoli dotknął ręką swojej twarzy. Była teraz szorstka. Spojrzał na swoją rodzinę, a potem znowu w lustro. "Jeff..." powiedział Liu. "Ona wcale nie jest taka zła...". "Nie jest taka zła?!" zapytał Jeff. "Ona jest perfekcyjna!". Jego rodzina była zaskoczona, a Jeff zaczął się głośno śmiać. Jego rodzina zauważyła, że jego lewe oko i ręka drgały. "Uh... Jeff, dobrze się czujesz?". "Dobrze?! Nigdy nie czułem się taki szczęśliwy! Ha ha ha ha haaaaaaa! Spójrzcie na mnie! Ta twarz pasuje do mnie idealnie!". Nie mógł przestać się śmiać. Pogładził znowu swoją twarz i spojrzał w lustro. Co to spowodowało? Więc, pamiętasz jak Jeff i Randy walczyli? Coś w jego umyśle, w jego psychice, pękło. On teraz był tylko szaloną maszyną do zabijania, lecz jego rodzina jeszcze o tym nie wiedziała. "Doktorze," zapytała mama Jeffa. "czy mój syn ma... No wie pan... w porządku w głowie?". "Tak, to jest typowy objaw dla pacjentów, którym podaliśmy tak dużą ilość środków przeciwbólowych. Jeśli po paru tygodniach nic się nie zmieni, zrobimy mu test psychologiczny.". "Dobrze, dziękuje doktorze.”. Matka Jeffa spojrzała na niego „Jeff, kotku, wracamy do domu.". Jeff oderwał twarz od lustra. Jego twarz dalej miała ten straszny uśmiech. "Dobrze mamo. Ha ha haaaaaaaa!". Matka spojrzała na niego i wzięła za ramiona i poszła z nim po ubrania. „To ubrania, w których przyszedłeś.” powiedziała pielęgniarka z recepcji. Matka Jeffa spojrzała na czarne, dresowe spodnie i białą bluzę z kapturem, które miał na sobie jej syn. Teraz były czyste. Nie było na nich krwi, a dziury były zaszyte. Mama Jeff’a wróciła do pokoju i podała mu ubrania. Potem wszyscy wyszli, nie wiedząc, że to ostatni dzień ich życia. Później tej nocy matkę Jeff'a obudził dźwięk dochodzący z łazienki. Tym dźwiękiem był płacz. Powoli weszła do łazienki, aby zobaczyć co się dzieje. Ujrzała potworny widok. Jeff trzymał nóż i wycinał uśmiech na jego policzkach. "Jeff, co ty robisz?" zapytała. Jeff spojrzał na matkę "Mamusiu, nie mogłem się ciągle uśmiechać. To po chwili bolało. Ale teraz mogę się uśmiechać wiecznie.". Matka Jeffa zobaczyła jego oczy, okrążone w czerni. "Jeff, twoje oczy!". Jego oczy wyglądały, jakby nie miały się nigdy zamknąć. "Nie mogłem widzieć mojej twarzy. Moje oczy zamykały się ze zmęczenia, więc spaliłem swoje powieki, więc teraz będę mógł wiecznie widzieć siebie, moją nową twarz". Jego matka powoli zaczęła się wycofywać, widząc, że jej syn postradał zmysły. "Co się stało, mamusiu? Czyż nie jestem piękny?!". "Jesteś synku.” powiedziała. „ P-pozwól mi pójść do tatusia, żeby mógł zobaczyć twoją nową twarz.". Matka wbiegła do sypialni, budząc ojca. "Kotku, weź broń. Nasz...". Zaniemówiła, gdy zobaczyła w progu Jeff'a trzymającego nóż. "Mamusiu. Okłamałaś mnie.". To ostatnie słowa jakie usłyszeli, zanim Jeff ruszył na nich i zadźgał. Liu obudził się od tych dźwięków. Nie słyszał nic więcej, więc zamknął oczy i próbował zasnąć, lecz ogarnęło go dziwne uczucie, że ktoś go obserwuje. Kiedy się obrócił, Jeff zatkał jego usta ręką. Jeff powoli wyciągnął nóż, gotowy poderżnąć mu gardło. Liu próbował się wyrwać. "Ciiiiiiiiii, idź spać." powiedział Jeff.
  • Wycinek z lokalnej gazety: NIEZNANY ZŁOWIESZCZY MORDERCA DALEJ NA WOLNOŚCI. Po tygodniach niewyjaśnionych zabójstw, groźny i tajemniczy morderca wciąż powiększa liczbę swoich ofiar. Znaleziono jednak młodego chłopca, który twierdzi, że przeżył atak zabójcy i odważnie opowiada swoją historię... "Miałem zły sen i obudziłem się w środku nocy." mówi chłopiec. ,,Zauważyłem, że z jakiegoś powodu okno było otwarte, chociaż pamiętam, że zamykałem je, zanim położyłem się spać. Wstałem więc z łóżka, żeby je zamknąć ponownie. W końcu wgramoliłem się z powrotem pod kołdrę i próbowałem zasnąć. To właśnie wtedy ogarnęło mnie dziwne uczucie, jakby ktoś mnie obserwował. Otworzyłem oczy i o mało nie wyskoczyłem z łóżka. Tam, w małym strumieniu światła wpadającym spomiędzy zasłon, zobaczyłem parę oczu. To nie były normalne oczy; te były mroczne, złowieszcze, otoczone czernią… przerażały mnie. Ale wtedy ujrzałem jego usta. Długi, straszliwy uśmiech sprawił, że wszystkie włosy stanęły mi dęba. Postać stała tam, przeszywając mnie wzrokiem. Po chwili, która zdawać by się mogła wiecznością, powiedział to... Prostą frazę, ale wypowiedzianą w sposób, na który byłoby stać tylko człowieka obłąkanego. Powiedział "Idź spać". Zacząłem krzyczeć, na co błyskawicznie zareagował. Wyciągnął nóż i wycelował go w moje serce, wskakując na łóżko. Próbowałem walczyć; kopałem, biłem, wykręcałem się, starając się zrzucić go z siebie. Wtedy do pokoju wbiegł mój ojciec. Mężczyzna rzucił w jego stronę nożem, trafiając go w ramię. Ten szaleniec z pewnością by go wykończył, gdyby nie jeden z sąsiadów, który zaalarmował policję. Policjanci wjechali na parking przed domem i pobiegli w stronę drzwi frontowych. Mężczyzna odwrócił się i wybiegł na korytarz. Usłyszałem trzask tłuczonego szkła. Kiedy wyszedłem ze swojego pokoju, zobaczyłem, że okno z tylnej części domu zostało rozbite. Wyjrzałem zza pozostałej po nim ramy i patrzyłem za nim, jak znika w oddali. Mogę powiedzieć wam tylko jedno, nigdy nie zapomnę jego twarzy. Te zimne, wrogie oczy i ten psychotyczny uśmiech. One nigdy nie opuszczą mojej głowy." Policja w dalszym ciągu szuka tego mężczyzny. Jeśli zobaczysz kogokolwiek, kto pasuje do opisu w tej historii, jak najszybciej zgłoś to do najbliższej komendy policji. Jeff i jego rodzina przeprowadzili się do innego miasta. Jego ojciec dostał premię w pracy, więc uznali, że lepiej będzie im się żyło na jednym z tych "ekstrawaganckich" osiedli. Jeff ze swoim bratem Liu nie mogli narzekać. Nowy, lepszy dom. Czego tu nie lubić? Wkrótce po tym, jak się wypakowali, zawitali do nich sąsiedzi. "Witajcie!" powiedziała kobieta. "Jestem Barbara, mieszkam w domu po drugiej stronie ulicy. Wraz z moim synkiem chcieliśmy się z wami zapoznać.” Barbara odwróciła się i zawołała swojego syna. "Billy, to są nasi nowi sąsiedzi.". Billy przywitał się i pobiegł dalej bawić się na podwórku. "Cóż," powiedziała mama Jeffa, "jestem Margaret, to mój mąż Peter, a to moi dwaj synowie, Jeff i Liu". Kiedy już się wszyscy przywitali, Barbara zaprosiła ich na przyjęcie urodzinowe jej syna. Jeff z bratem chcieli odmówić, jednak ich matka wyprzedziła ich, mówiąc, że bardzo chcieliby pójść. Kiedy Jeff z rodziną skończyli się rozpakowywać, Jeff poszedł do swojej matki. "Mamo, dlaczego zgodziłaś się na to przyjęcie? Jeśli jeszcze nie zauważyłaś, nie jestem już małym, głupim dzieckiem." "Jeff…" rzekła jego matka, "Dopiero się wprowadziliśmy; powinniśmy pokazać, że chcemy spędzać czas z naszymi sąsiadami, więc idziemy na to przyjęcie i koniec." Jeff chciał mówić dalej, lecz przerwał, bo wiedział, że nie ma nic do gadania, gdy mama coś zadecyduje. Wszedł po schodach do swojego pokoju, usiadł na łóżku i przez pewien czas siedział tak bezczynnie. Aż w pewnym momencie ogarnęło go dziwne uczucie. Nie był to ból, lecz po prostu... dziwne uczucie, lecz on je zignorował. Pomyślał, że to tylko dziwne uczucie. Usłyszał jak matka woła go, by wziął swoje rzeczy, więc poszedł po nie na dół. Następnego dnia Jeff zszedł na dół, aby zjeść śniadanie i przygotować się do szkoły. Gdy jadł, znów ogarnęło go to dziwne uczucie, tylko tym razem było silniejsze i powodowało lekki ból, lecz on ponownie je zignorował. Gdy Jeff i Liu zjedli śniadanie i przygotowali się do szkoły, poszli na przystanek autobusowy. Gdy już byli na przystanku i czekali na autobus nagle jakieś dziecko na deskorolce przeskoczyło nad nimi, centymetry nad ich głowami. Obaj od razu odskoczyli. „Hej, co ty robisz?”. Dziecko "wylądowało" i obracając się do nich, kopnęło deskorolkę tak, aby mogło ją złapać w ręce. Na oko ten dzieciak miał z 12 lat, rok młodszy od Jeffa. Ubrany był w koszulkę marki Aeropostale i podarte, niebieskie jeansy. "No, no, no. Wygląda na to, że mamy świeże mięso.". Nagle pojawiła się dwójka dzieciaków, jeden był bardzo chudy, a drugi ogromny. "Skoro jesteście tutaj nowi, chcielibyśmy się wam przedstawić. To jest Keith.". Jeff i Liu spojrzeli na chudego dzieciaka. Miał tak głupkowatą twarz, że można by od niego oczekiwać pomocników. "A to jest Troy". Spojrzeli na grubego dzieciaka. Mowa o wannie smalcu. Ten dzieciak wyglądał jakby nigdy nie ćwiczył i chyba nie mógł kucać. "I ja…" powiedział pierwszy dzieciak. "…jestem Randy. Skoro już się zapoznaliśmy, to wiedzcie, że dla każdego dzieciaka obowiązuje pewna cena. Chyba mnie rozumiecie?". Liu wstał gotowy do walki, ale Randy z dwoma kumplami wyciągnęli noże. "Tsk, tsk, tsk! Miałem nadzieję, że będziecie bardziej chętni do współpracy, ale widzę, że musimy użyć cięższych środków.". Randy podszedł do Liu i wyciągnął mu z kieszeni portfel. Jeffa znowu ogarnęło to dziwne uczucie, tylko że teraz było potężne, piekące. Jeff wstał, ale Liu dał mu znać, żeby usiadł, lecz Jeff to zignorował i podszedł do dzieciaka. "Posłuchaj mały śmieciu, oddaj mojemu bratu portfel albo…!". Randy włożył portfel Liu do swojej kieszeni i wyciągnął z niej nóż. "Oh? I co zrobisz?" powiedział Randy, po czym Jeff dał mu pstryczka w nos. Randy chciał uderzyć Jeff’a w twarz, lecz zanim to zrobił, Jeff chwycił jego pięść i połamał mu nadgarstek. Gdy Randy darł się wniebogłosy, Jeff wyrwał nóż z jego dłoni. Troy i Keith próbowali zaatakować go, lecz on był zbyt szybki. Powalił Randy'ego na ziemię. Keith prawie zaatakował go, lecz on zdążył kucnąć i wbił nóż w ramię Keith’a. Keith upuścił swój nóż i upadł na ziemię, krzycząc. Troy spróbował tego samego, lecz Jeff nawet nie potrzebował noża. Uderzył go prosto w brzuch. Troy wymiotując, osunął się na ziemię, a Liu tylko patrzył na Jeff'a z podziwem. "Jeff, jak t-t-ty t..." tylko to Liu był w stanie wypowiedzieć. Zobaczyli, że jedzie ich autobus i wiedzieli, że obwinią ich za to wszystko, więc zaczęli biec ile sił w nogach. Kiedy biegli, odwrócili się i zauważyli, że kierowca autobusu podbiegł do Randy’ego i innych. Kiedy Jeff i Liu byli już w szkole, nie mieli zamiaru powiedzieć, co się stało. Tylko siedzieli na lekcjach i słuchali. Liu myślał, że Jeff po prostu pobił kilku dzieciaków, ale Jeff wiedział, że to było coś więcej. Coś... mrocznego. To dziwne uczucie, które ogarnęło Jeff’a, znikło, gdy kogoś krzywdził. Wiedział, że to okropnie brzmi, ale krzywdząc kogoś, czuł się taki szczęśliwy, czuł, że to uczucie odchodzi i nie czuł go już w szkole. Nawet, gdy szedł do domu blisko przystanku autobusowego i prawdopodobnie nigdy więcej nie jeździł autobusem, czuł by się szczęśliwy. Kiedy wrócili do domu, rodzice zapytali ich, jak minął dzień. Jeff odpowiedział nieco złowrogim głosem "To był piękny dzień.". Następnego ranka Jeff usłyszał pukanie do drzwi frontowych. Gdy zszedł na dół, zobaczył dwóch policjantów stojących w drzwiach. Jego matka spojrzała na niego gniewnym wzrokiem. "Jeff, panowie powiedzieli mi, że zaatakowałeś troje dzieci. To nawet nie była zwykła bójka, oni byli dźgani. Dźgani synu!". Wzrok Jeff'a powędrował na podłogę, pokazując matce, że to prawda. "Mamo, ale oni pierwsi grozili nam nożami.". "Młody człowieku," powiedział jeden z policjantów, "znaleźliśmy troje dzieci dźgniętych, a jednego z obrażeniami wewnętrznymi. Mamy świadków, że sprawca uciekł z miejsca zbrodni. Więc co masz nam do powiedzenia?". Jeff wiedział, że nie da się wybrnąć z tej sytuacji. Mógł powiedzieć, że on i Liu zostali zaatakowani, lecz nie było dowodów kto zaczął bójkę. Nie mogli powiedzieć, że uciekali, bo naprawdę tak było. Jeff nie mógł obronić ani siebie, ani Liu. "Synu, zawołaj swojego brata." Jeff nie mógł tego zrobić od pobicia tych dzieciaków. "Ale proszę pana, to byłem ja! To ja ich pobiłem. Liu próbował mnie odciągnąć, ale nie mógł mnie powstrzymać.". Policjanci spojrzeli na siebie i skinęli głowami. "No, to wygląda na rok w więzieniu...". "Czekajcie!" krzyknął Liu, trzymając w dłoni nóż. Policjanci wyciągnęli broń i wycelowali w niego. "To byłem ja! Ja ich pobiłem, mam na to dowody!". Liu podwinął swoje rękawy, odkrywając różne zadrapania i siniaki. Wyglądały, jakby były po bójce. "Najpierw odłóż ten nóż." powiedział jeden z policjantów. Liu rzucił nóż na ziemię, podniósł ręce do góry i podszedł do policjantów. "Nie, Liu! Przecież to byłem ja! Ja to zrobiłem!". Po twarzy Jeff'a zaczęły spływać łzy. "Ah, biedny braciszku. Próbujesz przyjąć winę za coś, co ja zrobiłem. Weźcie mnie stąd.". Policja zabrała Liu do samochodu. "Liu, powiedz im! Powiedz im! To ja pobiłem te dzieciaki!". Matka Jeffa położyła ręce na jego ramionach. "Jeff, proszę cię. Nie musisz kłamać. Wiemy, że to Liu. Przestań już.". Jeff mógł tylko bezczynnie patrzeć na odjeżdżający radiowóz. Kilka minut później ojciec Jeff'a przyjechał. Widział twarz Jeff'a i wiedział, że coś jest nie tak. "Synu, co się stało?". Jeff nie mógł nic powiedzieć z powodu płaczu. Jego matka weszła z ojcem do domu, żeby opowiedzieć mu złe nowiny. Jeff został na podjeździe i płakał. Po jakiejś godzinie wrócił do domu. Widział, że rodzice są tak samo zszokowani, smutni jak i rozczarowani. Nie mógł na nich patrzeć. Wolał nawet nie myśleć, co rodzice sądzą o Liu, podczas gdy to była wina Jeff'a. W końcu poszedł spać, mając nadzieję, że choć na chwilę zapomni o całej sprawie. Dwa dni później, odkąd wsadzili Liu za kratki, nie było od niego żadnych wieści. Jeff nie miał znajomych do odwiedzenia. Nic tylko smutek i poczucie winy. Aż do soboty, kiedy mama Jeff'a obudziła go z uśmiechniętą, słoneczną twarzą. "Jeff, dziś jest ten dzień." powiedziała jego matka, odsłaniając zasłony i wpuszczając światło do jego pokoju. "J-jaki dzień?" powiedział w półśnie Jeff. "Urodziny Billy'ego.". Po tych słowach Jeff całkowicie się obudził. "Mamo, ty żartujesz, prawda? Nie myśl, że pójdę na urodziny jakiegoś dziecka po tym, jak..." zrobił długą przerwę. "Jeff, oboje wiemy co się stało. To przyjęcie może sprawić, że na trochę zapomnimy o całej sprawie. A teraz ubierz się." powiedziała matka Jeff'a, po czym zeszła na dół, aby się przygotować. Kiedy Jeff wreszcie zmusił się, aby wstać, wziął pierwszą lepszą koszulkę i parę jeansów i zszedł na dół. Zobaczył, że jego ojciec jest ubrany w garnitur, a jego matka w suknię. Zdziwił się, dlaczego ubrali się w takie eleganckie rzeczy na imprezę jakiegoś dzieciaka. "Synu, to wszystko, w co się ubierasz?" zapytała mama Jeffa. "To lepsze niż takie eleganckie ubrania." powiedział Jeff. Jego matka zignorowała wielką chęć, aby na niego nakrzyczeć i po prostu uśmiechnęła się. "Jeff, może jesteśmy za bardzo elegancko ubrani, ale może zrobimy na nich dobre wrażenie." powiedział ojciec Jeff'a. Jeff burknął coś pod nosem i poszedł do swojego pokoju. "Ja nie mam żadnych takich "eleganckich" ubrań!" krzyknął ze swojego pokoju. "Po prostu weź coś." powiedziała jego matka. Przejrzał całą swoją szafę w poszukiwaniu czegoś eleganckiego. Znalazł czarne, dresowe spodnie, które ubierał na specjalne okazje i podkoszulkę. Nie mógł znaleźć koszulki, którą mógłby założyć. Rozejrzał się, ale znalazł tylko koszule w paski i wzorki. Nic, co mógłby założyć z dresowymi spodniami. W końcu znalazł białą bluzę z kapturem i włożył ją. "Ty w tym idziesz?" powiedzieli razem jego rodzice. Jego matka spojrzała na zegarek. "Nie ma czasu na przebieranki. Chodźmy już." powiedziała, po czym usłyszała jak Jeff z ojcem wychodzą z domu. Razem przeszli przez ulicę do domu Barbary i Billy'ego. Zapukali i ukazała im się Barbara, zupełnie jak rodzice Jeff'a, przesadnie ubrana. Gdy weszli do domu zobaczyli, że tam są tylko dorośli. Żadnych dzieci. "Dzieci są na podwórku. Jeff, co ty na to, żebyś poszedł je poznać?" powiedziała Barbara. Jeff wyszedł na podwórko i zobaczył, że było tam pełno dzieci. Wszyscy biegali w dziwacznych, kowbojskich strojach, strzelając do siebie z plastikowych pistolecików. Nagle do Jeff'a podbiegł dzieciak, wręczając mu pistolecik i kapelusz. "Cześć, chcesz się pobawić?" powiedział. "Eee, nie. Jestem za stary na takie rzeczy" powiedział Jeff. Dziecko spojrzało na niego miną proszącego szczeniaka. "Proszę?" powiedziało dziecko. "No dobra." powiedział Jeff. Założył kapelusz, wziął pistolecik i zaczął "strzelać" do innych dzieci. Na początku wydawało mu się to bezsensowne, ale po chwili wydawało mu się nawet trochę fajne. Może to nie było "cool", ale to był pierwszy raz, kiedy choć na chwilę zapomniał o Liu. Jeff bawił się tak, aż usłyszał dziwaczny dźwięk. Dźwięk jeżdżącej deskorolki. Po chwili Randy, Troy i Keith przeskoczyli ogrodzenie na swoich deskorolkach. Jeff upuścił swój plastikowy pistolet i zrzucił kapelusz. Randy patrzył na Jeff'a z nienawiścią w oczach. "Witaj, Jeff" powiedział Randy. "Mamy parę niedokończonych spraw.". Jeff zobaczył, że Randy ma posiniaczoną twarz."Też tak myślę. Zajebię cię, za to, że wpakowałeś mojego brata za kratki.”. Randy zdenerwował się. "Oh, bardzo śmieszne, wiesz, że ja i tak wygram. Może skopałeś nam tyłki kiedyś, ale nie dzisiaj." powiedział Randy, po czym ruszył na Jeff'a. Obaj upadli na ziemię. Randy uderzył Jeffa w nos, a Jeff złapał go za uszy i przyłożył mu "z główki", odpychając go od siebie. Po chwili wstali na nogi. Dzieci krzyczały, a rodzice wybiegali z domu. Troy i Keith wyciągnęli z kieszeni pistolety. "Niech nikt nie przerywa, bo polecą flaki!" powiedzieli. Randy wyciągnął nóż i wbił go w ramię Jeffa. Jeff wydarł się wniebogłosy i upadł na kolana. Randy bezlitośnie kopał go w twarz. Po trzech kopach Jeff chwycił nogę Randy'ego i przekręcił ją, co spowodowało, że upadł na ziemię. Jeff wstał i poszedł w kierunku tylnych drzwi. Troy chwycił go. "Potrzebujesz pomocy?". Chwycił Jeffa za kołnierz i przerzucił go przez drzwi. Gdy Jeff próbował wstać, Randy powalił go na ziemię, i kopał go tak długo, aż zaczął kasłać krwią. "No dawaj Jeff! Walcz ze mną!". Przeciągnął Jeff'a do kuchni. Randy widząc butelkę wódki na stole, roztrzaskał ją na głowie Jeff'a. "Walcz!". Randy przeciągnął Jeff'a do salonu. "No dalej Jeff! Spójrz na mnie!". Jeff podniósł wzrok. Jego twarz była cała zakrwawiona. "To ja wpakowałem twojego brata za kratki! A ty będziesz siedział i pozwolisz mu tam gnić przez cały rok! Powinieneś się wstydzić!". Jeff zaczął się podnosić. "Oh, wreszcie zacząłeś się podnosić.". Jeff już wstał. Na jego twarzy była krew i wódka. Znowu doznał tego dziwnego uczucia, ale wcześniej nie było tak silne. "Wreszcie. Wstał!" krzyknął Randy i pobiegł z zamiarem zaatakowania Jeffa. To wtedy to się zdarzyło. Coś w Jeffie pękło. Jego psychika została całkowicie zniszczona, racjonalne myślenie znikło. Jedyne, co teraz potrafił, to zabijać. Chwycił Randy'ego i z dużą siłą rzucił nim o ziemię. Stanął nad nim i z ogromną siłą uderzył go prosto w serce, które się zatrzymało. Kiedy Randy próbował złapać oddech, Jeff bił go. Cios za ciosem. Krew tryskała z jego ciała, aż złapał ostatni oddech i umarł. Każdy teraz patrzył na Jeffa. Rodzice, płaczące dzieci, nawet Troy i Keith, którzy niewiele myśląc, wycelowali bronie w Jeffa. Jeff widząc wycelowane w niego pistolety, pobiegł schodami na górę. Kiedy biegł, Troy i Keith otworzyli do niego ogień, lecz każdy strzał pudłował. Troy i Keith pobiegli za Jeff'em. Kiedy wystrzelili ostatnie naboje, Jeff skradając się, wszedł do łazienki. Chwycił stojak na ręcznik i wyrwał go ze ściany. Do łazienki wtarli Troy i Keith z nożami w dłoniach. Troy podbiegł z nożem do Jeffa, który uderzył go stojakiem na ręcznik w twarz. Troy bezwładnie opadł na ziemię, więc zostali tylko Jeff i Keith. Keith był bardziej zwinny, więc kiedy Jeff wymachiwał stojakiem, Keith wyrzucił nóż i chwycił Jeffa za szyję. I rzucił nim o ścianę. Z górnej półki spadł na nich wybielacz. Palił ich obu i obaj zaczęli krzyczeć. Jeff wytarł oczy najlepiej jak mógł. Kiedy Keith jeszcze krzyczał z bólu, Jeff wziął z powrotem do ręki stojak na ręczniki. Celnie rozwalił metalowym stojakiem głowę Keith'owi. Kiedy Keith już leżał zakrwawiony na ziemi, towarzyszył mu złowieszczy uśmiech. "Co w tym takiego śmiesznego?!" zapytał Jeff. Keith wyciągnął zapalniczkę i włączył ją. "To," powiedział, "że jesteś pokryty wybielaczem i alkoholem.". Jeff szeroko otworzył oczy ze zdziwienia, a Keith rzucił na niego zapalniczkę. Alkohol i wybielacz w kontakcie z ogniem wybuchły. Gdy alkohol zwęglił jego skórę, wybielacz ją wybielił. Próbował się ugasić, lecz nic nie pomagało. Jeff darł się w niebogłosy. Alkohol sprawił, że był chodzącym płomieniem. Wyszedł na korytarz i spadł ze schodów. Wszyscy krzyczeli, gdy zobaczyli Jeff'a, ledwo żywego, płonącego człowieka. Ostatnią rzeczą, jaką zobaczył, była jego matka, która próbowała go ugasić. Wtedy stracił przytomność. Kiedy Jeff się obudził, poczuł, że ma bandaże na twarzy. Nic nie widział, ale czuł, że ma je również na ramieniu i szwy na całym ciele. Próbował wstać, lecz uświadomił sobie, że ma w ramieniu jakąś rurkę. Wtedy przybiegła pielęgniarka. "Myślę, że jeszcze nie powinieneś wstawać." Powiedziała, kładąc go z powrotem na łóżku i poprawiając rurkę w jego ramieniu. Jeff usiadł. Nic nie widział. Kompletnie nie wiedział, gdzie jest. Po długich godzinach usłyszał swoją matkę. "Kochanie, jak się czujesz?" zapytała. Jeff nie mógł odpowiedzieć. Jego twarz była zakryta bandażami, więc nie mógł w ogóle mówić. "Kotku, mam wspaniałe wieści. Po tym wszystkim policja uznała za winnego Randy’ego i powiedziała, że zwolni Liu". Jeff wstał jak najszybciej potrafił, lecz przypomniał sobie, o rurce w jego ramieniu. "Liu wyjdzie jutro, będziecie mogli znowu być razem.". Matka Jeff'a uścisnęła go i pożegnała się. Przez następne tygodnie Jeff był odwiedzany przez rodzinę. W końcu nadszedł ten dzień. Dzień zdejmowania bandaży. Jego rodzina niecierpliwiła się. Czekali aż doktor usunie ostatni bandaż zakrywający jego twarz. "Miejmy nadzieję, że to będzie ładnie wyglądać." powiedział doktor, ściągając bandaż z twarzy Jeff'a. Matka Jeffa krzyknęła na widok jego twarzy, a Liu z ojcem patrzyli z obrzydzeniem. "C-co się stało z moją twarzą?" zapytał Jeff, po czym wyskoczył z łóżka i pobiegł do łazienki. Spojrzał w lustro i zobaczył, dlaczego rodzina tak zareagowała. Jego twarz była... okropna. Jego usta były spalone do głębokiej czerwieni, jego twarz zmieniła kolor na czystą biel, a jego włosy zmieniły kolor z brązu na kruczą czerń. Powoli dotknął ręką swojej twarzy. Była teraz szorstka. Spojrzał na swoją rodzinę, a potem znowu w lustro. "Jeff..." powiedział Liu. "Ona wcale nie jest taka zła...". "Nie jest taka zła?!" zapytał Jeff. "Ona jest perfekcyjna!". Jego rodzina była zaskoczona, a Jeff zaczął się głośno śmiać. Jego rodzina zauważyła, że jego lewe oko i ręka drgały. "Uh... Jeff, dobrze się czujesz?". "Dobrze?! Nigdy nie czułem się taki szczęśliwy! Ha ha ha ha haaaaaaa! Spójrzcie na mnie! Ta twarz pasuje do mnie idealnie!". Nie mógł przestać się śmiać. Pogładził znowu swoją twarz i spojrzał w lustro. Co to spowodowało? Więc, pamiętasz jak Jeff i Randy walczyli? Coś w jego umyśle, w jego psychice, pękło. On teraz był tylko szaloną maszyną do zabijania, lecz jego rodzina jeszcze o tym nie wiedziała. "Doktorze," zapytała mama Jeffa. "czy mój syn ma... No wie pan... w porządku w głowie?". "Tak, to jest typowy objaw dla pacjentów, którym podaliśmy tak dużą ilość środków przeciwbólowych. Jeśli po paru tygodniach nic się nie zmieni, zrobimy mu test psychologiczny.". "Dobrze, dziękuje doktorze.”. Matka Jeffa spojrzała na niego „Jeff, kotku, wracamy do domu.". Jeff oderwał twarz od lustra. Jego twarz dalej miała ten straszny uśmiech. "Dobrze mamo. Ha ha haaaaaaaa!". Matka spojrzała na niego i wzięła za ramiona i poszła z nim po ubrania. „To ubrania, w których przyszedłeś.” powiedziała pielęgniarka z recepcji. Matka Jeffa spojrzała na czarne, dresowe spodnie i białą bluzę z kapturem, które miał na sobie jej syn. Teraz były czyste. Nie było na nich krwi, a dziury były zaszyte. Mama Jeff’a wróciła do pokoju i podała mu ubrania. Potem wszyscy wyszli, nie wiedząc, że to ostatni dzień ich życia. Później tej nocy matkę Jeff'a obudził dźwięk dochodzący z łazienki. Tym dźwiękiem był płacz. Powoli weszła do łazienki, aby zobaczyć co się dzieje. Ujrzała potworny widok. Jeff trzymał nóż i wycinał uśmiech na jego policzkach. "Jeff, co ty robisz?" zapytała. Jeff spojrzał na matkę "Mamusiu, nie mogłem się ciągle uśmiechać. To po chwili bolało. Ale teraz mogę się uśmiechać wiecznie.". Matka Jeffa zobaczyła jego oczy, okrążone w czerni. "Jeff, twoje oczy!". Jego oczy wyglądały, jakby nie miały się nigdy zamknąć. "Nie mogłem widzieć mojej twarzy. Moje oczy zamykały się ze zmęczenia, więc spaliłem swoje powieki, więc teraz będę mógł wiecznie widzieć siebie, moją nową twarz". Jego matka powoli zaczęła się wycofywać, widząc, że jej syn postradał zmysły. "Co się stało, mamusiu? Czyż nie jestem piękny?!". "Jesteś synku.” powiedziała. „ P-pozwól mi pójść do tatusia, żeby mógł zobaczyć twoją nową twarz.". Matka wbiegła do sypialni, budząc ojca. "Kotku, weź broń. Nasz...". Zaniemówiła, gdy zobaczyła w progu Jeff'a trzymającego nóż. "Mamusiu. Okłamałaś mnie.". To ostatnie słowa jakie usłyszeli, zanim Jeff ruszył na nich i zadźgał. Liu obudził się od tych dźwięków. Nie słyszał nic więcej, więc zamknął oczy i próbował zasnąć, lecz ogarnęło go dziwne uczucie, że ktoś go obserwuje. Kiedy się obrócił, Jeff zatkał jego usta ręką. Jeff powoli wyciągnął nóż, gotowy poderżnąć mu gardło. Liu próbował się wyrwać. "Ciiiiiiiiii, idź spać." powiedział Jeff. Kategoria:Opowiadania Kategoria:Klasyczne Creepypasty
is Enemies of